kobiecy punkt widzenia

Plastry na blizny po cesarskim cięciu

2011-07-01T23:19:00.002+02:00

Dobrze, że ktoś wymyślił coś takiego, jak plastry na blizny. Generalnie nie jestem podatna na marketingowego zachwalanie produktów ;) jednak w tym przypadku dałam się przekonać. Zapewne wszystko dlatego, że jednak rana po cesarskim cięciu nie jest skaleczeniem i strasznie mnie ciągnęło przy każdym ruchu (ci, co mieli takie cięcie, wiedzą o co chodzi z tym ciągnięciem). Tak więc skonsultowałam sprawę ze specjalistami od medycyny i polecono mi plastry na blizny. Już w pierwszym tygodniu po zabiegu, jak tylko wróciłam do domu, to nakleiłam sobie (znaczy się mąż mi nakleił, bo ja generalnie z przyczyn technicznych nie byłam stanie zobaczyć tego cięcia) taki plaster na tworzącą się bliznę. I od razu poczułam ulgę, o czym poinformowałam cały świat na moim profilu na Facebooku ;) Taki plaster nosiłam sobie przez 3 dni (spałam z nim, brałam prysznic, chodziłam), aż do momentu zdjęcia szwów. Do chirurga na zdjęcie szwów poszłam już bez plastra. Lekarz powiedział, że wszystko goi się świetnie, jednak blizna tworzy się przez około3 miesiące (!) i przez ten czas nie mogę nic dźwigać, nic ćwiczyć i generalnie oszczędzać mięśnie brzucha. Pokazał mi nawet, jak prawidłowo powinnam się podnosić z pozycji leżącej – bo oczywiście z łóżka zabiegowego wstałam jak każdy zdrowy człowiek – pociągnęłam tyłów do pionu za pomocą mięśni brzucha właśnie. Spytałam lekarza i o plastry i o aktywność fizyczną. Z ćwiczeń to mogę chodzić na basen – hura hura. Plastry – generalnie nie zaszkodzą, i skoro przynoszą mi ulgę, to mogę je sobie nosić – hura hura. Bo muszę powiedzieć, że po zdjęciu szwów znowu mi ta rana dokucza, szczególnie jak mam się schylić, podnieść Aleksa (nie daj Boże Maksa) czy wstać z łóżka. Nawet do samochodu jest mi teraz gorzej wsiąść. Więc znów mój małżonek przykleił mi plaster, i znów odczułam ulgę – skóra się tak nie naciąga i jest mi lżej na brzuchu :)

Jak działa taki plaster, bo oczywiście nie omieszkałam sprawdzić w sieci. Nawet mam schemat budowy plastra - tak, tak to zaawansowana technologia, a nie tam taki zwykły plaster.

Ja używam silikonowych plastrów Sutricon, które docelowo zmniejszają widoczność blizn, poprawiają ich wygląd poprzez rozjaśnienie i wygładzenie blizny, poprawiają elastyczność blizny (czyli to jest zapewne ten efekt ulgi, jaki odczuwam po naklejeniu plastra – blizna i skóra jest elastyczna, dzięki czemu nic się nie ciągnie). Plastry są prawie przezroczyste, bezwonne, niewidoczne (zresztą póki co nie planuję się obnażać ;), generalnie mają zapewnić dyskrecję. Plaster można sobie przyciąć do odpowiedniego wymiaru – do wielkości blizny. Plastry zaczynamy naklejać jak rana po cesarce się już zamknie, czyli mówiąc normalnym językiem – 6-8 dni po operacji. Zalecają, aby w celu uzyskania najlepszego efektu, stosować plastry przez 2-4 miesiące. Jednak znając życie i mój zapał do wszelkich medykamentów, jak przez miesiąc mi się uda regularnie przyklejać plastry, to i tak będzie sukces. Jeden plaster można używać najlepiej przez 24 godziny. Maksymalnie jeden plaster może być przyklejony do skóry nie dłużej niż 5 dni. Wtedy powinno się go raz dziennie odkleić, oczyścić neutralnym mydłem tworzącą się bliznę, osuszyć skórę najlepiej papierowym ręcznikiem i ponownie przykleić plaster. No i ja tak właśnie robię. Największe obawy miałam przed odklejeniem plastra – czy nie będzie bolało, czy szew się nie oderwie przy okazji itd. Bez obaw - nic takiego oczywiście się nie dzieje, plaster odkleja się od skóry bezboleśnie, i co ważniejsze potem znowu się przykleja ;) Jest dobrze.

A ja najbardziej się cieszę, że będę mogła chodzić na basen - wtedy też plaster będzie jak znalazł – przynajmniej zabezpieczy ranę/bliznę przed moczeniem. Pływać zaczynam od przyszłego tygodnia – jak Aleks pozwoli, bo póki co ma narastający poziom żółtaczki i już nam dali skierowanie do szpitala. Ale przez weekend jeszcze jesteśmy w domu i walczymy. W poniedziałek znowu lekarz, pobieranie krwi, wynik i decyzja, co dalej.

Nowy Tiesto i remixy Depeche Mode 2011

2011-07-01T22:28:00.004+02:00

Dzisiaj muzycznie – nasza kolekcja płyt wzbogaciła się o dwie nowości.
Tiesto – Klubowy Tiesto powraca, jak piszą wydawcy. Płyta Allure Kiss From The Past to rzeczywiście klubowe brzmienia w wydaniu króla tego gatunku. Co prawda nie mogliśmy przesłuchać płyty na pełnej głośności, ale jedno jest pewne – fajne kawałki, fajnie zmiksowane, znane głosy i znane z innych płyt Tiesto motywy muzyczne. Super się będzie słuchało w samochodzie w trasie.

No i drugi nabytek – dzisiaj ponoć premiera na polskim rynku muzycznym. Depeche Mode Remix 2011 a na niej 13 starych kawałków w całkiem nowych, często zaskakujących aranżacjach. Niektóre to jak nie Depeche Mode. Też polecam fanom tej kultowej grupy – taki powiew świeżości, chociaż pewnie niektórzy powiedzą, że na klasykę tego gatunku nie powinni się porywać dj’je. Ale jak dla mnie to całkiem ciekawa odmiana znanych utworów, które często mi się już osłuchały, albo wcale za nimi nie przepadałam.

A już we wrześniu w Polsce zagości na występie George Michael. A ja kombinuję, jak pojechać na ten koncert do Wrocławia, tak, aby Aleks nie ucierpiał na karmieniach. Kurcze, te 8 godzin jazdy samochodem jest trochę trudne do zrobienia z dzidziuchem, Maksem i babcią, która ewentualnie posiedziała by z dziećmi w hotelu. Hmm, muszę coś wymyśleć.

Cesarskie cięcie czy poród naturalny?

2011-06-27T22:42:00.002+02:00

Dwa porody – każdy inną metodą. Czas na porównanie i wrażenia.

Poród naturalny – 19 godzin od odejścia wód płodowych do przytulenia Maksa. Czas dochodzenia do siebie po porodzie – dosłownie kilka godzin po porodzie byłam w stanie wstać i sama pójść pod prysznic. I z dnia na dzień było już tylko coraz lepiej. Wrażenia - cudowne przeżycie narodzin nowego człowieka, maleństwa z naszej krwi, intymność chwili narodzin dziecka, spędzonej wspólnie z mężem.

Cesarskie cięcie – wody płodowe nie odeszły, zabieg był zaplanowany na konkretną godzinę. Czas przygotowania do operacji – jedna godzina, czas trwania operacji – jedna godzina. Czas dochodzenia do siebie – cesarka skończyła się o 14-tej w poniedziałek, a ja wykąpać się poszłam (to za dużo powiedziane) w środę około południa. We wtorek ok16-tej dostałam silny zastrzyk domięśniowy, aby pielęgniarka z mężem pomogli mi wstać z łóżka, wstać na dojście do toalety i powrót, nie wspominająco możliwości zajęcia się dzieckiem. W czwartek prawie w ogóle nie mogłam chodzić – miałam jakąś blokadę w kręgosłupie. W piątek dostałam kolejny zastrzyk przeciwbólowy po tym, jak mnie dowieźli na wózku inwalidzkim z korytarza do łóżka, i dopiero po ketonalu zaczęłam do siebie dochodzić. Tak więc czas dochodzenia po cesarce – można powiedzieć tydzień, przynajmniej w moim przypadku.

A teraz trochę faktów o cesarce, bo nie jest to naturalna metoda porodu, i nie wiem, co kobiety w tym widzą i decydują się na taką właśnie formę.
Cięcie cesarskie to zabieg chirurgiczny, żeby nie powiedzieć operacja, polegający na przecięciu powłok brzusznych oraz macicy i wyjęciu dziecka. Dawniej cięcie wykonywane było pionowo, obecnie stosuje się cięcie poziome w dole podbrzusza, na granicy trzonu i szyjki macicy. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu: zewnątrzoponowo lub podpajęczynówkowo w przypadku planowanej operacji, w narkozie – gdy zabieg wykonuje się w trybie ostrym. WHO zaleca, aby odsetek porodów przez cesarskie cięcie nie przekraczał 15%. Hmm, USA w 2006 co trzecia ciąża była rozwiązana przez cesarkę.

Jak widać cesarskie cięcie to nie zabieg, ale konkretna operacja, z zaangażowanym sztabem ludzi. Wskazań do cesarki jest trochę, ja się załapałam na niewłaściwe ułożenie dziecka – tak zwane pośladkowe. Jak uświadomiła mnie położna, jest dużo zagrożeń przy takim ułożeniu i obecnie lekarze rzadko decydują się na poród w tym ułożeniu dziecka. W przypadku chłopców zagrożone są od razu jądra, a potem cała reszta – z główką na czele, która w tym ułożeniu odgina się do tyłu, i którą ręcznie trzeba przygiąć do tułowia – nie pytałam już jak. Chociaż, jak powiedział mi mój ginekolog prowadzący ciążę, wskazanie do cesarki dla ułożenia pośladkowego jest dopiero od niedawna w Polsce, tj. od jakiś 10-ciu lat.

Moje wrażenia z samej sali operacyjnej- okropne. Poród przez cesarskie cięcie jest taki instrumentalny. Nie ma miejsca na przytulenie dziecka, na czułość, na prywatność, na dotyk. Człowiek leży w pozycji (i na stole operacyjnym) jak na krzyżu, znieczulony od pasa w dół, ledwo mówi, nic nie widzi (zdjęli mi okulary) i słyszy wszystko, co jest mówione i robione na sali operacyjnej. Po wyjęciu dziecka z brzucha człowiek widzi, jak je badają, słyszy, jak maluch płacze, a nie może przytulić. Potem pokazują dzidziucha – proszę, to pani syn - i tyle, nawet dotknąć nie można bo ręce pasami na rzepy przyczepione są do stołu (poza tym w jednej ręce kroplówka, na drugiej ciśnieniomierz). Dziecko po badaniu opuszcza salę operacyjną i zostaje się samemu w rękach lekarzy, którzy czyszczą, szyją i gadają. Anestezjolog pyta mnie czy dobrze się czuję, a na moją odpowiedź, że głowa mnie rozbolała widzę lekarza chirurga, który wyłania się zza parawanu na moim brzuchu i słyszę: mnie też boli głowa i nie narzekam. No i co człowiek może na to odpowiedzieć? Ubezwłasnowolniony, otumaniony znieczuleniem i w stresie oraz zapewne lekkim szoku? Brak słów.

A już po wszystkim przynoszą dzidzię na salę pooperacyjną, na 20 minut, bo na więcej matka nie ma siły. I dopiero w kolejnej dobie widzę swoje dziecko. I znów mam je na 20 minut, bo nie mogę się podnieść ani ruszyć po zabiegu.

A z tym podnoszeniem to oddzielna historia. Przychodzi położna rano (cesarka skończona o 14-tej dnia poprzedniego) i mówi – Wstajemy! Proszę usiąść, wziąć cewnik i Idziemy do umywalki. Ja siadam w bólach – mam już zimny pot na całym ciele. Spuszczam nogi z łóżka – tutaj już mroczki przed oczyma i szum w uszach. Następnie próbuję się podnieść – zawroty głowy, mdłości, sine usta i głos położnej – No dobrze, zaraz mi pani tu zemdleje. Proszę się położyć, za chwilę próbujemy jeszcze raz. Ta chwila nie nadeszła, bo wywieźli mnie z sali pooperacyjnej na salę normalną, i przez 7 cesarek, które nastąpiły w danym dniu, położne po prostu o mnie zapomniały, że miałam się podnieść. A ja z mężem próbowałam, ale za każdym razem bliska omdlenia padałam bez efektu wyczerpana na łóżko. Tak więc nie wiem do dzisiaj, czy po cesarce trzeba się podnieść mimo ryzyka zemdlenia z bólu i wyczerpania? Ja tak naprawdę wstałam w środę. Czy to było przyczyną problemów z kręgosłupem i niemożliwością chodzenia dłużej niż do umywalki? Nie wiem. Cieszę się, że jestem już na chodzie, że mogę wziąć dziecko na ręce. Bo piątek nie wyglądał dobrze, z tą przejażdżką na wózku inwalidzkim.

A przy tym wszystkim podejście personelu szpitala – od lekarza, po położne, na sprzątaczkach i paniach roznoszących posiłki kończąc: chciało się cesarki to teraz się ma! Tak jakby w państwowym szpitalu była możliwość wyboru – to ja dzisiaj poproszę cesarkę, bo ostatnio to był poród fizjologiczny. W 99% przypadków, to nie my, ciężarne jeszcze kobiety decydujemy, jak będziemy rodzić. To lekarz podejmuje ostateczną decyzję, czy pozwoli nam urodzić naturalnie, czy będzie cięcie.

Ech, szkoda gadać. W każdym razie na cesarskie cięcie nigdy bym się nie zdecydowała dobrowolnie. Dla mnie był to trudny psychicznie i fizycznie zabieg. Cieszę się, że już jestem w domu i mogę cieszyć się rodziną - mężem i dziećmi, a w szczególności tym maleństwem, które nosiłam 9 miesięcy pod sercem.

Zaćmienie Księżyca

2011-06-15T23:06:00.005+02:00

Dzisiaj jest całkowite zaćmienie księżyca – ponoć najlepiej widać je właśnie w Polsce. Na czym polega to zjawisko? Zaćmienie Księżyca zachodzi wtedy, że Ziemia znajduje się między Słońcem a Księżycem będącym w pełni. Najlepsze oczywiście jest całkowite zaćmienie Księżyca – wtedy to już promienie słoneczne w ogóle nie dochodzą bezpośrednio do powierzchni naturalnego satelity Ziemi, czyli do Księżyca. I mówiąc kolokwialnie – Księżyc nie świeci. I jest ciemno, jak dzisiaj właśnie. Jakby ktoś zgasił tą wielką nocną lampę wiszącą nad naszymi oknami dachowymi.

Od zawsze ludzie przypisywali takim zjawiskom nadprzyrodzoną moc. Kiedyś straszono gawiedź, że jak Księżyc czy Słońce zniknie, to będzie koniec świata i wszyscy grzesznicy marnie zginą w piekle. Dzisiaj mówi się o tym, że jak jest pełnia to nie można spać normalnie, człowiek się wierci, śpi niespokojnie. I chyba coś z tym księżycem jest na rzeczy, bo co prawda termin porodu mam „dopiero” na najbliższy piątek, ale mały dzisiaj od południa wariuje u mnie w brzuchu, jakby sam nie wiedział, czego chce – jeszcze trochę zostać, czy już się pokazać rodzicom. Już nawet do walizki dopakowałam ostatnie rzeczy, takie mam jakieś dziwne uczucie…
A przy okazji tego wiercenia w brzuchu, to dobrze by było, aby się wreszcie znowu ustawił głową do wyjścia.

A ja też już wyglądam jak księżyc w pełni :)

Wracając do zaćmienia księżyca – logo Google jest dzisiaj księżycowe, co więcej z filmem.

Wypadek, szpital, zwolnienie…

2011-05-20T23:12:00.004+02:00

No właśnie dopadły mnie przemyślenia po ostatnich wydarzeniach z tego tygodnia. We wtorek wracając sobie z pracy stałą drogą, niestety nie dojechałam do domu. Wjechałam gościowy w tyłek włączając się do ruchu z zatoczki dla autobusów. Uderzenie było na tyle mocne, że odpaliły mi się dwie poduszki – moja i pasażera (bo był fotelik Maksa na przednim siedzeniu), popękała przednia szyba, rozwaliła się chłodnica – tak mniemam, bo coś się wylało pod autem, no i maska z przodu nie wyglądała najlepiej. Zresztą nie przyglądałam się zbyt długo bo mój mąż wezwał mi karetkę i zostałam zapakowana na nosze w trybie natychmiastowym. Całe szczęście oprócz stresu nic mi, ani kierowcy drugiego auta, się nie stało. Natomiast dwa dni spędziłam na obserwacji w szpitalu na oddziale patologii ciąży. I to skłoniło mnie do przemyśleń.
Po pierwsze – to wielkie szczęście móc zajść w ciążę i donosić ją do porodu bez problemów. Wszystkie symulantki niech się zastanowią, zanim poproszą lekarza o zwolnienie.
Po drugie – kobiety naprawdę mają problemy zdrowotne, próbują i tracą dziecko po kilka razy, ale nie poddają się.
Po trzecie - sorry, ale wszystkie laski, które idą sobie na zwolnieniu w 3-4 miesiącu ciąży tak o, bo są w ciąży i im się należy – brrry, nie mam o nich dobrego zdania i mieć nie będę. Owszem, nie każdy musi pracować do końca, ale symulowanie, opowiadanie o złym samopoczuciu, nakręcanie się na dolegliwości, potem siedzenie na forach i wypisywanie głupot, oraz naciąganie nas, czyli społeczeństwa na koszty, bardzo mnie denerwuje.
Po czwarte – wkurzają mnie już pytania w pracy typu: dlaczego ja jeszcze pracuję, kiedy pójdę na zwolnienie, na urlop czy na cokolwiek innego, po co jeszcze przychodzę itd. A najgorsze w tym wszystkim jest to przyzwolenie społeczne na takie właśnie zachowanie ciężarnych kobiet. Z jednej strony - niby troska o nas, przyszłe matki. Z drugiej strony – totalna znieczulica w miejscach publicznych: nikt ci nie ustąpi miejsca, nikt cię nie przepuści do kasy, nawet w kolejce do lekarza trzeba się wykłócić. I moim zdaniem to jest właśnie pokłosie tych siedzących na L4 przyszłych mam, o których wiemy, że w 90% są zdrowe i wszyscy uważają, że mogą sobie postać, bo przecież i tak się nie przepracowują. I tak koło się zamyka. A jeszcze większe koło robi się w relacjach z pracodawcami. Przeważnie pracodawca nie jest zachwycony z faktu zajścia w ciążę zatrudnionej pracownicy. I nic dziwnego, jak ona w 4-tym miesiącu idzie na zwolnienie i wraca po roku do pracy. A kobiety potem opowiadają, że pracodawcy nie chcą zatrudniać kobiet, w obawie przed ciążą. I się dziwią, czemu.

Ale wracając do ustępowania miejsca czy przepuszczania przy kasie. Właśnie wystartowała kampania społeczna „Przyjacielu, ustąp miejsca”, która ma na celu zwrócenie uwagi na ciężarne kobiety podróżujące komunikacją miejską. Nadawcą kampanii jest warszawski Zarząd Transportu Miejskiego, adresatami – młodzi ludzie korzystający z komunikacji miejskiej. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że stojąc w tłoku czy podczas nagłego hamowania kobieta w ciąży narażona jest na uraz brzucha, czyli zagrożenie zdrowia swojego i dziecka. Właśnie taki przypadek leżał też na tym samym co ja oddziale patologii ciąży – dziewczyna stała już przy drzwiach i miała wysiadać, gdy autobus nagle zahamował i ona poleciała do przodu centralnie uderzając brzuchem w barierkę. Potem dzielenie wysiadła na przystanku, ale już daleko nie zaszła, lecz została odwieziona karetką na badania i obserwację do szpitala. W moim przypadku, w 36-tym tygodniu ciąży, stłuczka z pozoru niewinna, uderzenie w brzuch czy nagły ucisk pasów podczas hamowania, może spowodować uraz brzucha i nawet oddzielenie się łożyska. Tak więc obserwacja w szpitalu jest konieczna.

Kampania „Przyjacielu, ustąp miejsca” realizowana jest w formie plakatów – w autobusach, tramwajach, na tablicach w metrze, w gablotach na przystankach. Także na stronie internetowej ZTM, w newsletterach wysyłanych do sympatyków warszawskiej komunikacji miejskiej oraz na Facebooku będzie można zetknąć się z przekazem: kobiety decydujące się na macierzyństwo zasługują na życzliwość i wsparcie. I w pełni się z tym zdaniem zgadzam, no bo ktoś musi w przyszłości pracować na nasze emerytury.

Moje zawodowe dziecko

2011-05-13T21:08:00.003+02:00

No muszę się pochwalić! Zakończyliśmy akcję Miasteczko Akademia Murowania SILKA YTONG! 25 dni akcji, 12 miast, tysiące odwiedzających! Sukces! A nikt do końca nie wierzył, że to się może udać. A jednak, zrealizowałam moją wizję. I muszę przyznać, że jak na jesieni planowałam całą akcję, to miałam też obawy, tym bardziej, że wiedziałam, że jestem w ciąży i może być trudno. A dzisiaj mogę się pochwalić oryginalną jak na branżę budowlaną i nie tylko akcją marketingową. Zapraszam do obejrzenia relacji z całego budowlanego roadshow! Co prawda mówię przez nos, bo dopadło mnie w ostatnich dniach akcji jakieś przeziębienie, ale film wyszedł bardzo fajnie. No i kto znajdzie Maksa na filmie?

Prekursorka współczesnego tańca – Martha Graham

2011-05-11T21:23:00.001+02:00

Dzisiaj przypada 117-ta rocznica urodzin amerykańskiej tancerki, choreografki, pedagog, uznawanej za prekursorkę współczesnego tańca. Martha Graham, bo o niej tu mowa, dzięki swojej twórczości doczekała się dzisiaj animowanego Doodle w Google. Inspiracją do stworzenia tego układu był zapewne jej taniec o nazwie Lamentation – przynajmniej mi się nasuwa od razu takie skojarzenie. Ciekawe, bo ojciec Graham był neurologiem, i jemu przyszła tancerka zawdzięczała wiedzę o czynnościach układu nerwowego i jego roli w motoryce człowieka. Ale kształcenie w kierunku tańca zaczęła dopiero po jego śmierci. Trzeba dodać, że Martha żyła w latach 1894-1991 – to zapewne świetna forma fizyczna pozwoliła jej przeżyć prawie 100 lat. Graham nastawiona była na poznawanie własnego ciała i jego możliwości, na ćwiczenia wręcz fizyczne (skurcze mięśni brzucha, praca miednicą, rozprężenia pleców) – wszystko, aby skoordynować ruch w przestrzeni, nadać ruchom ciągłość, płynność, móc je kontrolować. Według Graham tancerka nie musi być piękna i ulotna w tańcu, lecz ma oddawać cząstkę ludzkości, ma emanować człowieczeństwem i tym, co głęboko nas w ukryte. Nawet jeżeli czasami ruchy wydają się wzmożone, czy wręcz zdeformowane.

Także dzięki niej oglądając dzisiaj taniec współczesny widzimy tancerzy boso, w charakterystycznych czarnych trykotach sięgających połowy łydki – to był jej ulubiony strój do tańca.

Obejrzyjcie sami dzisiejsze Doodle i inspirację do niego. Ja zrozumiałam dzięki niemu niektóre układy w You can Dance i właśnie idę je oglądać ;)

ATB na koncercie w Poznaniu

2011-05-02T21:30:00.002+02:00

Dzisiaj w hali w Poznaniu gości ATB ze swoim projektem ATB in Concert. Ech, gdyby nie ten wielki brzuch z przodu to pewnie byśmy imprezowali...
Dla pocieszenia znalazłam w sieci najnowszy singiel pt. Gold z najnowszego dwupłytowego albumy Distant Earth. Mogę sobie posłuchać i pooglądać - w środę zajrzę do "dobrego sklepu muzycznego" celem nabycia najnowszej płyty, a Andre na żywo zobaczę następnym razem :)

Reklama książki po francusku

2011-04-28T23:26:00.007+02:00

Trochę spóźniony ten wpis, bo planowany był na Światowy Dzień Książki przypadający na 23 kwietnia. Ale lepiej późno niż wcale. Tym bardziej, że temat ciekawy – przynajmniej dla mnie. O samym święcie nie będę już pisać – no bo po co się powtarzać?

Dzisiaj będzie oczywiście o książce – tej ostatnio przeczytanej, a właściwie przedostatnio (ostatnio pochłonęłam Pałac Północy Carlosa Ruiza Zafona). Marc Levy – francuski współczesny pisarz, znany już wam z mojego bloga z czasów urlopu macierzyńskiego, kiedy siedziałam w domu w Maksem. Ostatnio sprawdziłam, czy nie wydał nic nowego i okazało się, że i owszem. Z trzech bodajże nowości wybrałam tytuł: Pierwszy dzień.

I niech was nie zmyli okładka wskazująca na lotniczą przygodę ;) chociaż bohaterowie tak często się przemieszczają (Etiopia, Chile, Anglia, Francja, Holandia, Chiny...) właśnie za pomocą samolotu, że chyba właściwe foto wybrano na okładkę. Sama książka jest o poszukiwaniach – dwoje naukowców: pani archeolog z panem astrofizykiem próbują rozwiązać zagadkę powstania naszego świata. Wiem, wiem, brzmi banalnie – zaraz powiecie, że na pewno skończy się romansem. I tutaj was wyprowadzę z błędu – od romansu się zaczyna :) Więcej nic nie powiem, jedynie, że fajnie się czyta i można się dowiedzieć ciekawych rzeczy z dziedziny archeo i astro. No i będzie ciąg dalszy – po Pierwszym dniu właściwą sobie koleją rzeczy nastąpi Pierwsza noc. Czekam zatem z utęsknieniem, chociaż nie widać jej jeszcze w zapowiedziach wydawniczych.
A teraz wracając do tytułu wpisu – obejrzyjcie sobie zajawki zarówno pierwszej, jak i drugiej części. To właśnie jest reklama książki po francusku. Starcza za cały opis.

P.S. A wracając do Zafona - to ciekawe, że dwa lata temu czytałam książki w tej samej kolejności: najpierw Marca Levy, a potem Carlosa. Coś w tym musi być...

Okazjonalne loga Google

2011-04-20T19:30:00.001+02:00

No właśnie, przez przerwę w pisaniu mam w archiwum trochę jeszcze przeze mnie nie opublikowanych logosów Google z okazji różnych rocznic, świąt itd. Możecie sobie pozgadywać, które doodles do jakiego wydarzenia się odnosi ;)

Dzisiaj muzycznie

2011-04-19T21:33:00.002+02:00

Na pierwszy ogień – wideo zapowiedź czyli trailer DVD z trasy koncertowej A-ha Ending on a High Note. Byliśmy na Litwie na pożegnalnym koncercie, mam nadzieję, że na nagraniu będą także fragmenty i z tego koncertu. I tak staniemy się historią zespołu A-ha. A ja już zamówiłam wydanie de luxe – CD+DVD z koncertu – na pamiątkę i do posłuchania, obejrzenia. Ech, szkoda, że nie mogliśmy być na ostatnim ostatnim ich koncercie w Oslo…

W drugiej kolejności ATB – i najnowszy utworek pt. Twisted Love. Urzeka mnie nie tylko muzyka, ale sam teledysk. Montaż, ostrość, krajobrazy, ulice, ludzie – przypominają mi się od razu karaibskie klimaty Jamajki i Kuby – zdjęcia robione z samochodu, widoczki, twarze. Takie przeniesienie w czasie, chwila wakacji. Ciekawe czy najnowsza płyta będzie w takim klimacie muzycznym? A Andre Tanneberger zagości już niedługo, bo 2 maja, w Polsce, w Poznaniu z projektem ATB In Concert. I znowu pozostaje mi westchnięcie, ech, że nie będziemy, ale mój brzuch i jego tymczasowy mieszkaniec nie zniósłby takiej dawki decybeli… Poczekamy na kolejną edycję koncertową.

No i na końcu zajawka najnowszego albumu TIESTO – przecież jego nie mogło zabraknąć na mojej liście muzycznej. TIESTO Club Life Volume One – Las Vegas. Mix koncertowy z ostatniej klubowej trasy. Hm i tutaj pewnie z Polski nic nie będzie, skoro organizatorzy koncertu nie byli w stanie zapewnić odpowiedniego natężenia prądu… Szkoda słów. A najgorsze jest to, że zapewne nieprędko zobaczymy Tiesto w naszym kraju…

Urodziny Chaplina

2011-04-15T20:57:00.002+02:00

122 lata temu w Londynie urodził się Charles Spencer Chaplin, powszechnie znany jako Charlie Chaplin. Chaplin’a nie trzeba nikomu przedstawiać, to najbardziej znana gwiazda kina niemego, a później także filmów udźwiękowionych. Jego największą kreacją była postać dżentelmena z melonikiem, w przyciasnej marynarce, za dużych spodniach, laseczką i wąsikiem. Ja takiego go kojarzę i jak widzę jego prawdziwe zdjęcie, to jestem w szoku – no bo co tu dużo mówić, przystojny był z niego facet. Nic dziwnego, że miał aż 4 żony i uwaga – jedenaścioro dzieci.

Ten hollywoodzki aktor doczekał się w rocznicę swoich urodzin logo w Google. Ba, nawet więcej, filmu w Google! Kto nie widział – ma okazję obejrzeć.

Więcej na wiosnę

2011-04-14T21:49:00.003+02:00

Ostatnio w telewizji zwróciła moją uwagę nowa reklama Nike - Uwolnij siebie, czyli w oryginalnej wersji Nike Free Yourself. Znalazłam na sieci dłuższą o całe 30 sekund, niż nasza telewizyjna, wersję. Zobaczcie sami! A Wy? Czy już czujecie, że możecie więcej na wiosnę ;)

Mama bla bla bla, ła auto duudu ti ti

2011-04-13T21:26:00.006+02:00

To nie jakiś szyfr, tylko moje dziecko :)

W wolnym tłumaczeniu: mama, ty porozmawiaj, abym ja mógł zatrąbić w ciężarówce.
Kto, jak nie matka ma najlepiej zrozumieć dziecko?

Już tłumaczę o co chodzi. W pracy właśnie wystartowała wymyślona i skoordynowana przeze mnie akcja Miasteczko Akademia Murowania SILKA YTONG. Przez najbliższy miesiąc jeździmy po całej Polsce z ogromną ciężarówką i szkolimy firmy wykonawcze, uczniów oraz edukujemy inwestorów chcących wybudować dom. Po trzech lokalizacjach, mimo niesprzyjającej pogody, nieskromnie powiem, że odzew jest niesamowity. I nie chodzi tylko o frekwencję na szkoleniach, ale o efekt komunikacyjny akcji, o dotarcie z informacją do ludzi. To niesamowite, jak rozdzwonił mi się telefon i posypały maile – każdy chce, abyśmy przyjechali z naszym miasteczkiem. Ja lubię ambitne wyzwania i zawsze stawiam sobie wysoko poprzeczkę, jednak takie Road show robię po raz pierwszy, chyba nawet po raz pierwszy w branży na tak dużą skalę. Nic więc dziwnego, że do domu przynosiłam różne materiały dotyczące tej akcji. No i Maks oglądał ulotki – ulotki z wizualizacją dużej żółtej ciężarówki. I pytał co to, a ja mu opowiadałam, pytając, czy chciałby zobaczyć taką ciężarówkę. Odpowiedź była jedna: tak! Czas płynie szybko – nadszedł 8 kwietnia, kiedy wystartowaliśmy z akcją. W niedzielę rano powiedziałam Maksowi, że jedziemy zobaczyć ciężarówkę. No i moje dziecko mnie zastrzeliło tekstem:
Mama bla bla bla, ła auto duudu ti ti!

Jako organizatorka nie mogłam się już wykręcić i obiecałam synkowi, że zatrąbi. Tak też się stało, ale wcześniej mój mały przetestował salę zabaw dla dzieci w naszym miasteczku. Skończyło się na wymalowaniu buźki w motylka, który odcisnął się na wszystkich moich ciuchach. Potem trąbiliśmy donośnym klaksonem Scanii i dopiero wtedy na buziaku Maksa zagościł prawdziwy uśmiech!

Googlowy deser lodowy

2011-04-03T22:07:00.003+02:00

No proszę, Google ciągle mnie zaskakuje. I kto by pomyślał, że na tej najczęściej odwiedzanej stronie logo będzie miało wyraz pucharka z lodami. A wszystko dlatego, że ponoć taka forma deseru ma już 119 lat! Czyli, jak dobrze liczę, swoją inaugurację miał 3 kwietnia 1892 roku. Szukam i szukam w sieci historii tego deseru i jedyne, na co się natknęłam i pasuje mi w czasoprzestrzeni, to informacja o deserze lodowym o nazwie Melba.

Pewnie nie wiecie, że ta nazwa pochodzi od nazwiska australijskiej śpiewaczki operowej Nellie Melba. Historia jest banalna: na cześć diwy, jej mąż Porter-Amstrong, bogaty amerykański przemysłowiec, wydał w Londynie przyjęcie, które uświetnił swoją kuchnią paryski mistrz August Escoffier. Kucharz stworzył lodowe arcydzieło – pierwszy, jak mniemam, deser lodowy: brzoskwinie bez skórki ugotowane w syropie z wanilią, gruba warstwa lodów śmietankowych, galaretka malinowa. W latach późniejszych kompozycję tą wzbogacono bitą śmietaną i biszkoptami. Mniam, palce lizać! I tak przyrządzony deser lodowy do dzisiaj nosi nazwę Melba. A na zdjęciu poniżej Nellie Melba.

A same lody - są stare jak świat. Oczywiście pierwsze wzmianki o nich można spotkać już w starożytności. Wtedy lody przechowywano w podziemnych lub skalnych chłodniach. Lody – to był po prostu zmrożony śnieg transportowany z wysokich gór. Na miejscu dodawano do niego słodkie syropy lub cukier, owoce i inne dodatki. Lody znane były w Chinach, Persji, Mezopotamii, Grecji czy Rzymie. Oczywiście dostępne były tylko dla najbogatszych. Dzisiaj lody są codziennością. A wszystko za sprawą Niemca – Carla von Linde, który w 1876 roku wynalazł… chłodziarkę. I tak oto na przykład w mojej lodówce jest pudełeczko malinowego sorbetu – nie wiem, dlaczego je kupiłam, to chyba przez ciążę miałam ochotę akurat na ten smak, bo normalnie preferuję lody śmietankowe, kawowe, czy malagę.

Maks melomanem

2011-04-02T15:08:00.000+02:00

Nie od dzisiaj wiemy, że nasz Maks lubi słuchać i oglądać koncerty muzyki poważnej. W naszej domowej dyskografii mamy na DVD uwieczniony koncert Mike’a Oldfilda pt. Tubular Bells. Jak zastanawiamy się na głos co włączyć, to mały zawsze mówi: bim, bam, bom, co nieomylnie oznacza ten właśnie koncert. Nic dziwnego, tytułowy utwór w wersji koncertowej robi naprawdę ogromne wrażenie.

Wracając do małego melomana, jak tylko jakiś czas temu usłyszałam rano w radio jadąc do biura, że na wiosnę w Warszawie zagości cykl koncertów pt. Smykofonia - Koncerty dla melomaluszków, to pierwsza rzecz jaką zrobiłam rano w pracy było zapisanie Maksa na kilka muzycznych spotkań. No i całe szczęście, że się pospieszyłam, bo następnego dnia nie było już miejsc na żaden z sześciu koncertów.

Smykofonia to muzyczny projekt rodem z Bydgoszczy, niestety Warszawa jeszcze nie dorobiła się na stałe w swojej ofercie takiej propozycji dla najmłodszych. Jak sądzą organizatorzy – do 2016 zdążymy, aby móc się pochwalić jako Europejska Stolica Kultury. Zobaczymy, bo szkoda by było zaprzepaścić takiej fajnej formy rozwoju dzieciaków.

Na świecie koncerty dla najmłodszych i ich rodziców to obowiązujący standard. Inspiracją dla Smykofonii jest cykl „Chamber Tots” (Kameralne Maluchy), organizowany przez Hall w Londynie. Spotkania w ramach Smykofonii angażują i rodziców i dzieci. Wszyscy śpiewają, klaszczą, jeżeli mają ochotę to także tańczą. Po koncertach jest możliwość dotknięcia instrumentów i spróbowania własnych sił. I chyba na ten moment najbardziej czeka Maks, który jako pierwszy wyrywa się do fortepianu lub pianina – w zależności od tego, który instrument jest w pobliżu. No i oczywiście kazał sobie robić zdjęcia;)

Póki co w ramach Smykofonii byliśmy już na dwóch spotkaniach: W krainie Misia Muzysia oraz wczoraj na Dwóch Olbrzymach. Jeszcze idziemy raz na Pałeczki jak z bajeczki.

Trzeci chromosom

2011-03-21T21:36:00.002+01:00

Dzień 21 marca kojarzy się z Pierwszym Dniem Wiosny, no może jeszcze co niektórym z Dniem Wagarowicza. Tylko nieliczni wiedzą, że także w tym dniu obchodzony jest Światowy Dzień Zespołu Downa. Dlaczego akurat 21 marca? Data jak się okazuje nie jest przypadkowa. Liczba 21 to nic innego jak 21-wszy chromosom w materiale genetycznym człowieka, a 3 (jak marzec) oznacza jego odmienność – u osób z zespołem Downa pojawia się dodatkowy, trzeci chromosom, zamiast zwykle występującej pary. Inna naukowa nazwa choroby zwanej zespołem Downa to trisomia 21.

Pewnie się zapytacie, skąd jestem taka mądra i co mnie naszło na taki temat. Przecież nie ma dzisiaj logo Google dedykowanego kartce z kalendarza…
W tym roku Światowy Dzień Zespołu Downa obchodzony jest dopiero po raz szósty. Od 2005 roku z tej właśnie okazji organizowane są na całym świecie różnego rodzaju wydarzenia kulturalne, sportowe czy naukowe, które mają na celu zwiększenie świadomości społeczeństwa o tej chorobie. I właśnie w warszawskim Fotoplastikonie otwarto dzisiaj wystawę zdjęć pt. „Down w 3D - Życie w pełnym wymiarze". Autorem fotografii jest Tomek Meuś, a bohaterami młodzi ludzie z zespołem Downa pokazani w codziennych sytuacjach: opieka nad dzieckiem, przygotowania do ślubu, zakochaną parę. Ale te sytuacje, dla nas codzienne, dla osób z 3-cim chromosomem są nieprzypadkowe. Ludzie z zespołem Downa nigdy nie zaspokoją jednego z najbardziej podstawowych ludzkich pragnień, jakim jest intymne bycie z drugą osobą, posiadanie dziecka czy możliwość założenia własnej rodziny.

Podczas zmieniających się w Fotoplastikonie trójwymiarowych zdjęć odtwarzane są nagrania oryginalnych rozmów i wypowiedzi bohaterów zdjęć. Możemy usłyszeć, że wbrew naszemu postrzegania osób z zespołem Downa, ludzie ci dorastają, nie są wiecznymi dziećmi. W tych nagraniach urzekła mnie prostota postrzegania świata, nieskomplikowanie w relacjach, naturalność, od której my, zdrowi ludzie jesteśmy tak często tak daleko.

Dzisiejsze doświadczenie, odwiedzenie wystawy, chociaż tak krótkie i ulotne, dało mi w ten pierwszy dzień wiosny nadzieję, radość, światło. Przypomniało o kruchości ludzkiego życia, o najważniejszych wartościach, jakimi trzeba się kierować w życiu.

A zdjęcia – tak proste i zwyczajne, ale jak dla mnie uchwycony wyraz twarzy bohaterów mówi wszystko: tęsknota za założeniem rodziny, za bliskością z drugą kochaną osobą, radość ze wspólnych codziennych czynności. Panie Tomku – jeszcze raz dziękuję za zaproszenie i gratuluję, bo na pewno wzruszył Pan swoimi zdjęciami niejednego zaproszonego przechodnia.

Kosmiczny fotel, czyli koło porodowe

2011-03-20T14:40:00.004+01:00

Hej, hej. Ja znowu jestem w temacie ciąży. No bo to już za niecałe 14 tygodni pojawi się na świecie maksymilianowe rodzeństwo :) Jak mówią, będzie to chłopiec, tak więc drugi rozrabiaka do kompletu.
Hmm, jeszcze nie myślę intensywnie o porodzie, pewnie znowu odwiedzimy międzyleski szpital – porodówka ponoć jest po remoncie. Zobaczymy. Tymczasem dzisiaj o nowoczesnym sprzęcie do porodu – kole porodowym. Sami zobaczcie – wygląda intrygująco.

Źródło foto: http://www.arciszewski.pl/klinika/aparatura
Teraz trochę opisu. Koło porodowe to nic innego jak nowoczesne łóżko do porodu. Swoją nazwę zawdzięcza metalowym obręczom, w środku których, jak hamak, jest podwieszony fotel do porodu. Widok koła porodowego po raz pierwszy może być szokiem, ponieważ nie kojarzy się ono w żaden sposób z tradycyjnym łóżkiem. Największą zaletą koła porodowego jest umożliwienie rodzącej kobiecie przybrania najbardziej wygodnej, dyktowanej przez naturę pozycji w czasie trwania I-go oraz II-go okresu porodu. Co ważne – to nowoczesne łóżko zapewnia właściwy nadzór położnej czy lekarza nad rodzącą i jej dzieckiem.

Koło porodowe jest odpowiedzią dla kobiet, które przeciwstawiają się ograniczaniu swobody ruchów i nie wyrażają zgody na pozycję leżącą podczas porodu. Warto dodać, że pozycja leżąca na plecach nie ułatwia zadania rodzącej kobiecie – budowa miednicy kostnej sprawia, że w takiej pozycji poród odbywa się „pod górkę”. Dzięki konstrukcji koła możliwy jest poród w pozycji wertykalnej, stojącej lub klęczącej, wykorzystującej siłę ciążenia.

Rodząc na kole porodowym, dzięki wbudowanemu mechanizmowi, jednym przyciskiem pilota kobieta może dowolnie zmieniać swoją pozycję, w zależności od fazy porodu czy natężenia bólu. Zapewnia to maksymalny komfort i pomoc rodzącej, szczególnie podczas długiego i trudnego porodu.

W Polsce koło porodowe jest wciąż nowością i na palcach jednej ręki można policzyć kliniki i szpitale wyposażone w to wygodne łóżko. Natomiast na świecie używane jest już w ponad 100 klinikach.
W Polsce na kole porodowym rodzić można w następujących miejscach:
NZOZ Poliklinika Ginekologiczno-Położnicza w Białymstoku
Katedra i Klinika Ginekologii i Położnictwa w Tychach
Szpital Bródnowski w Warszawie
Szpital przy Inflanckiej w Warszawie
Szpital im. Rydgiera w Toruniu
Zakładu Opieki Zdrowotnej „Zdroje” w Szczecinie – już wkrótce

Jak widać, w Międzylesiu koła jeszcze nie znają. No cóż, przyjdzie mi rodzić na normalnym łóżku. Ale dam radę!

Muzyczny weekend

2010-08-28T20:36:00.005+02:00

Od wczoraj wieczorem chodzi za mną muzyka. A wszystko zaczęło się od planowania wyjazdu na koncert A-ha. Prawdopodobnie obejrzymy ich na Siemens Arena w Wilnie - mam nadzieję, że Piotrowi uda się kupić nam bilety. Tak więc zaczynamy muzyczne inspiracje. Oczywiście od A-ha i utworu, którego niestety nie ma na liście koncertowej - Celice.

Stary kawałek Beautiful things w wykonaniu Andain, ale zmiksowany przez Tiesto. Macie ochotę na ponad 8 minut koncertowego brzmienia?

Teraz najnowszy ATB - Could you believe - za drugim razem już brzmi lepiej, ale teledysk jest hmm...

Dzisiejsze popołudnie upłynęło nam na miłym spotkaniu przy koncercie Georga Michaela - Live in London. I właśnie z tej imprezy najlepszy utworek - dalej w klimacie didżejskim - Spinning the Wheel - też ponad 8 minut! Ale dopiero po połowie robi się naprawdę imprezowo i klimatycznie ;)

Dalej czeka już najnowsza Katie Melua z utworkiem The Flood - teledysk bardzo mi się podoba.

A zakończymy jeszcze innym stylem muzycznym - Michael Buble Feeling Good w wersji koncertowej. Muszę sprawdzić, kiedy Michael koncertuje w naszym kraju - i czy w ogóle?

A w ten weekend trwa w Warszawie Orange Warsaw Festiwal 2010 - tam to dopiero są muzyczne inspiracje, od Edyty Bratosiewicz, po Monikę Brodkę, Mika, czy Nelly Furtado. Muzycznych przyjemności!

Śmierć jest daleką nadzieją

2010-08-24T21:46:00.002+02:00

Taka sentencja została mi w głowie po przeczytaniu książki pt. Ręka Fatimy autorstwa Ildefonso Falcones. To jego nowa powieść, blisko 1000 stron ścierania się chrześcijaństwa z muzułmanizmem. Opowieść o miłości do Boga, miłości w małżeństwie, miłości do dzieci. Ale także o ogromnej nietolerancji, ksenofobii i chęci władzy. Opowieść o wyrzeczeniach, o krzywdach, biedzie i nędzy. O dochodzeniu do swojego szczęścia za pomocą ciężkiej pracy i wytrwałości. Dawno nie czytałam takiej książki, która wzrusza, zmusza do myślenia i zastanowienia się nad sensem życia, nad swoimi wartościami. Dawno też nie czytałam książki z zapartym tchem, powiem więcej, ostatnie sto stron wręcz pochłonęłam – z jednej strony nie mogłam się oderwać, z drugiej zaś nie chciałam znać zakończenia obawiając się najgorszego. Spytacie, czy Hernando – Hamid Ibn Hamid będzie szczęśliwy. Czy dobro w końcu zwycięża? Nie odpowiem, bo dobro jest pojęciem względnym. Zwycięża miłość. I to ta najpiękniejsza – miłość do rodziny. W moim odczuciu to właśnie jest przesłanie tej książki – jak wyrazić swoją miłość do Boga w codziennym życiu? Każdy musi znaleźć sam odpowiedź na to pytanie.

W książce często pada sentencja „Śmierć jest daleką nadzieją”, która zapadła w mojej pamięci. Pamiętam, jak moja babcia od zawsze powtarzała, że chce już umrzeć, a śmierć nie przychodziła. Nawet kiedyś cyganka jej wywróżyła, że nie dożyje siedemdziesiątki, więc babcia czekała i czekała… Szczególnie po śmierci swojego męża i syna. Babcia zmarła w wieku 86 lat. Niech sentencja „Śmierć jest daleką nadzieją” strzeże nas przed czekaniem na lepszy czas, na „łaskę losu”. Sami musimy zadbać o swoje szczęście, bo przysłowiowa śmierć nie będzie rozwiązaniem naszych problemów. Sami musimy dokonywać życiowych wyborów i brać za nie odpowiedzialność. Bierzmy przykład z takich bohaterów literackich jak Hernando, wyznaczajmy sobie cele do realizacji i świadomie je realizujmy. Nadajmy sens naszemu życiu. Z tym przesłaniem zostawiam Was do kolejnego wpisu.

A na mnie czeka już kolejna książka – wybór iście trudny – czy pogrążyć się znowu w przeszłości i odwiedzić władcę średniowiecznej Barcelony, czy lepiej poznać szelmostwa niegrzecznej dziewczynki?

Pożegnalna trasa koncertowa A-HA

2010-08-19T21:40:00.009+02:00

Właśnie taką smutną informację znalazłam ostatnio w sieci. A jeszcze smutniejsze jest to, że a-ha Farewell Tour 2010 nie obejmie Polski :((( No cóż, po ostatnim koncercie a-ha w Polsce w Atlas Arena, gdzie akustyka pozostawia wiele do życzenia i gdzie organizatorzy nie zadbali o frekwencję, pewnie też bym nie chciała mieć koncertu. A nam, fanom tej grupy pozostaje tylko płakać. Jak nic I will be crying in the rain... Tak więc kombinuję już od tygodnia, gdzie na ten pożegnalny koncert polecieć - pojechać. Wybór jest duży, bo a-ha będzie grało u naszych sąsiadów: w Niemczech, na Litwie, na Łotwie, w Anglii. Tak więc jak nic trzeba wsiąść do auta tudzież samolotu i pojechać ostatni raz posłuchać ich na żywo. Tym bardziej, że jak wyczytałam na blogach osób, które już były, to lista utworów jest cudna:
Bandstand
Foot of the Mountain
Analogue
Forever Not Yours
Minor Earth Major sky
Summer Moved On
Move to Memphis
The Blood That Moves the Body
Stay on These Roads
The Living Daylights
Early Morning
You Are The One
Crying in the Rain
Scoundrel Days
Swing of Things
Manhattan Skyline
I’ve Been Losing You
We’re Looking for the Whales
Cry Wolf
BIS 1
Train of Thought
Hunting High and Low
The Sun Always Shines on TV
BIS 2
Take On Me

Nic dodać, nic ująć. Maks zostanie z babcią na weekend, a my oddamy się muzycznym przyjemnościom.

a-ha Farewell Tour 2010 from Girlie Action on Vimeo.

A potem kupimy sobie ich nowy album wydany na 25-lecie istnienia zespołu. Do wysłuchania aż 39 utworów w różnych wersjach.

A może nawet jeszcze dwa inne albumy, których w Polsce jeszcze nie widziałam w żadnym sklepie: Hunting High and Low oraz Scoundrel Days. I tak uzupełnimy sobie ich dyskografię.

Mam mieszkanie do sprzedania

2010-08-12T22:18:00.009+02:00

2 pokojowe, 56,6 m2. Jest naprawdę fajne i szkoda będzie się wyprowadzać, ale Maks potrzebuje przestrzeni. Co prawda można je przerobić na 3 pokoje, jednak i tak nie spełni to naszych potrzeb. Po prostu marzy nam się oddzielny pokój do pracy, kuchnia z jadalnią, salon, duża garderoba albo najlepiej ze dwie, oddzielny pokój dla Maksa i może jeszcze w przyszłości dla jego rodzeństwa, oddzielna nasza sypialnia… Czy mam wymieniać jeszcze? No właśnie, na 56,6 m2 to wszystko się nie zmieści.
A wracając do mieszkania na sprzedaż, to można powiedzieć, że jest ono w podwyższonym standardzie, zaprojektowane z głową i ze smakiem. Jego układ to salon z kominkiem i wyjściem na taras do prywatnego ogrodu, kuchni otwartej na salon i na przedpokój, dużej sypialni z pojemną szafą w zabudowie, widnej łazienki z wanną z panelem prysznicowym z masażem, garderoby z półkami na buty, przestronnego przedpokoju (z wózkiem spokojnie można wjechać i jeszcze jest miejsce dla obojga rodziców) z przepastną szafą w zabudowie.
Mieszkanie naprawdę jest fajnie urządzone i wyposażone: na podłodze w salonie jest parkiet z drewna egzotycznego merbau, jest oryginalny system oświetlenia. Kuchnia jest w pełni wyposażona w sprzęty AGD: lodówka z zamrażarką, płyta grzewcza, piekarnik, zmywarka, okap (Gorenje, Elektrolux, Teka).
Drewniane drzwi do sypialni, garderoby i łazienki były wykonane na zamówienie i pasują do motywu na drzwiach do szaf w zabudowie – wszystko wygląda spójnie i elegancko. Umiejscowienie mieszkania względem stron świata też jest idealne: okna sypialni wychodzą na północny-zachód, a salonu i kuchni na południowy-zachód. Przy czym w sypialni jest przyjemnie chłodno wieczorem, a rano nie świeci do niej bezpośrednie budzące słońce. Salon natomiast cały dzień jest słoneczny i jasny. Teraz trochę o bloku i okolicy. Mieszkanie jest na warszawskim Wawrze, na Osiedlu Borki. A Osiedle Borki to kompleks kameralnych domów czterorodzinnych w niskiej zabudowie (parter/piętro) położone jest w cichej i zielonej okolicy Wawra, z dobrym dojazdem do centrum 20 minut. Naszym sąsiadem za płotem w tym roku był zając, a w zeszłym para bażantów. Sarny pozdrawiałam wychodząc z Maksem na spacery. Wieczorem słuchamy koncertów świerszczy. Każdy, kto nas odwiedza, pierwsze co mówi po 10 minutach: O jejku, jak tu cicho! W kontekście braku miejskiego zgiełku za oknem.
Mieszkanie jest jak już wspomniałam z ogródkiem tylko do użytku własnego. Dodatkowo do mieszkania przypisane jest miejsce parkingowe, ale nie ma problemów, aby zaparkować także drugi samochód praktycznie pod domem. Osiedle zarządzane jest przez wspólnotę mieszkaniową, co gwarantuje wysoki poziom obsługi (ochrona, sprzątanie, odśnieżanie, pielęgnacja terenów zielonych, a także prywatnych części ogrodowych). Dostęp do wszystkich mediów. Na terenie osiedla w pełni urządzone są place zabaw dla dzieci, a dla amatorów sportu także boisko do gry w siatkówkę. I co ważne – panuje przyjazna atmosfera wśród sąsiadów. W bezpośredniej bliskości są sklepy, szkoła i przedszkola.
To chyba tyle, jeżeli ktoś by chciał obejrzeć, to zapraszam! Sprzedajemy bezpośrednio, bez agencji!

Fantastyczne książki

2010-08-12T21:55:00.007+02:00

Właśnie skończyłam czytać książkę z nowej fantastycznej serii Trudi Canavan Trylogia Zdrajcy. Pierwsza księga nosi tytuł Misja Ambasadora. Miło wrócić do losów Sonei z Trylogii Czarnego Maga. A dzisiaj o tych książkach piszę nieprzypadkowo, bo z okazji 71 rocznicy ekranizacji fantastycznej książki dla dzieci pt. Czarnoksiężnik z Oz autorstwa L. Franka Bauma, o czym poinformował mnie wujek Google zaraz po włączeniu komputera.

Książka ta została wydana w Chicago w 1900 roku, a najpopularniejszą jej ekranizacją jest musical o tym samym tytule w reżyserii Vicotra Flaminga z 1939 roku. Hmmm, a ja się zastanawiam, czy czytałam tą książkę zaliczaną do kanonu światowej literatury dziecięcej. Nie przypominam sobie szczerze mówiąc, chociaż gdzieś mam w głowie obraz Blaszanego Drwala. No nic, póki co zamierzam przeczytać inną pozycję, właśnie wczoraj odebrałam prawie tysiąc stron autorstwa Falcones Ildefonso, które przeniosą mnie do szesnastowiecznej Hiszpanii. Mowa oczywiście o Ręce Fatimy. Pytanie tylko, kiedy ja to przeczytam? Ostatnio zastanawiałam się, czego mi najbardziej brakuje z „wolności”, jaką zabiera narodzenie się dziecka. Oczywiście czasu dla siebie, ale w tym czasu na czytanie książek. Co ciekawe jak Maks był mały i ja spędzałam urlop macierzyński, to pod nieobecność męża w domu mogłam czytać, czytać i czytać. Potem się zmieniło i teraz czas na czytanie jest wykradziony z codziennego rozkładu dnia. Dlatego bardzo się cieszę, że w ostatnim czasie udało mi się skończyć dwie pozycje: wspomnianą już Misję, a także Szwaczki autorstwa Frances de Pontes Peebles (też nie cienka, bo „jedyne” 656 stron). Ta ostatnia to debiut nowego talentu literackiego, opisuje sagę rodzinną rozgrywaną w Brazylii w latach trzydziestych XX wieku. Jak dla mnie piękna powieść o miłości – tej rodzicielskiej, jak i tej między kochankami, marzeniach, pragnieniach, życiu. Polecam!

A na moim regale z książkami czekają jeszcze Pan Lodowego Ogrodu (ale już się dowiedziałam, że ponoć znowu się nie kończy, więc może poczekam na kolejny, czwarty tom), Władca Barcelony, Trudi Canavan z serii Era Pięciorga, Mario Vargas Llosa z niegrzeczną dziewczynka i pewnie jeszcze kilka pozycji, o których teraz nie pamiętam, a czekają, aż je przeczytam. A teraz niestety mam embargo na kupowanie książek, w zamian za okna dachowe ;) Szczegóły może już wkrótce!

Stringi w Holandii, legginsy w Tajlandii

2010-08-10T13:39:00.000+02:00

Spędzając urlop z Holandii nie dało się nie jeździć na rowerze. Z przyczyn oczywistych już drugiego dnia zostaliśmy zarowerowani. Także Maks dostał swoje krzesełko – na przedzie (zresztą krzesełko przyjechało z nami do Polski, tak więc Maks robi furorę jadąc w pierwszym rzędzie). Tak więc jeździliśmy po holenderskich drogach rowerowych, które idą równolegle do drogi samochodowej, chodnika a często także obok drogi dla koni lub biegaczy. Rowerzysta ma w Holandii nawet pierwszeństwo przed samochodem, więc jazda na rowerze jest bezpieczna i co tu dużo mówić, jest przyjemnością, a nie, jak w polskich warunkach walką ze wszystkimi mobilami, pieszymi czy dziurami w drodze. Co prawda nie byłam zbytnio przygotowana do tej jazdy – nie pomyślałam, aby wziąć ze sobą odpowiednią… bieliznę. Dziewczyny, mówię Wam, przy codziennych podróżach rowerowych stringi się nie nadają. No chyba, że to kwestia przyzwyczajenia i twardości dupci ;)

Natomiast rowerowa moda wymaga noszenia legginsów. Przyczyna jest prozaiczna – rozwiewający włosy wiatr, rozwiewa też spódnice i sukienki. Tak więc alternatywy są trzy:
- sukienka na twarzy – widać majtki
- spódnica w pasie – też widać majtki
- legginsy pod sukienką i spokojna jazda na rowerze, z ukrytymi majtkami.

Tak więc legginsów ci w Holandii dostatek. Do wyboru, do koloru! Ciekawe, czy w Tajlandii też jest taki wybór legginsów? Zapewne tak, bo pewnie je tam gdzieś blisko produkują. Natomiast w Tajlandii jest inny problem, nie rowerowy i nie stringowy, ale właśnie legginsowy. Rząd ostrzega dziewczyny przed noszeniem czarnych legginsów. Czemu? Przyczyną jest denga, którą przynoszą komary, przyciągane do nóg przez czarny kolor… legginsów. Jak podała agencja Associated Press denga zabiła już w tym roku Tajlandii 43 osoby. Tajlandzki wiceminister zdrowia zaapelował o inny sposób ubierania się młodych ludzi – noście legginsy w innych kolorach, by nie przyciągać komarów. A najlepiej zakładajcie dżinsy. Denga jest chorobą zakaźną, póki co lek na nią nie istnieje. Tak więc nie podążając za modą można ocalić swoje zdrowie. A w przypadku stringów – także komfort.

Piwo przy grilu

2010-08-07T22:43:00.007+02:00

Sezon ogródkowy w pełni. To nie tylko czas grillowania, ale także picia zimnych napojów, bezalkoholowych;) Hmm, ale jak zapewnić sobie zawsze chłodne piwo podczas grillowania? No bo gdzie lodówka, a gdzie ogródek? Na to pytanie znajdziecie odpowiedź w kolejnej już reklamie Heinekena. Może nie jest ona tak zaskakująca, jak spot z szafą, ale jednak ma w sobie pewien urok. Mi najbardziej podoba się motyw w pokoju dziecięcym - ach, ta wspaniała izolacja na rurach. A swoją drogą my też mamy ogródek daleko od kuchni... Może to jest pomysł?

No i dla przypomnienia zeszłoroczna reklama tego producenta. Oraz jej druga, trochę prześmiewcza wersja...

A swoją drogą także w naszym kraju z początkiem cieplejszych dni lata zaczęła się reklamowa walka w TV o klienta. Poniżej taki krótki przegląd tegorocznych reklam. Jak dla mnie najlepsza jest o chmielu.

Wakacyjne przygody

2010-07-27T22:26:00.004+02:00

Ech, wakacyjne przygody! Piękne widoki, słońce, wycieczki. No i wszystko się może zdarzyć! Chociaż takiej przygody nikomu nie życzę. Ale pooglądać zawsze można! No i morał z tego taki, aby kluczyki mieć zawsze przy sobie!

Powrót

2010-07-23T23:12:00.005+02:00

Oj, dawno mnie tu nie było, dawno. Ech i wcale nie chce mi się pisać, bo przerwa spowodowana była przykrymi okolicznościami. Ale już wracam, bo od ostatniego wpisu wiele, oj wiele się wydarzyło.

Po pierwsze - Hiszpania została mistrzem świata w piłce nożnej (to w nawiązaniu do ostatnich postów). Chociaż mecz nie był bardzo rewelacyjny, a droga powrotna po nim z Gdańska do Warszawy była masakrą.

Po drugie - koncert Tiesto w Gdańsku był. I chyba tyle, bo organizatorzy nie stanęli na wysokości zadania i miejmy nadzieję, że jeszcze Tiesto będzie chciał do nas przyjechać. Ja bym nie przyjechała, gdyby mi dwa razy prąd zabrali.

Po trzecie - byliśmy na weekend w Mikołajkach, w hotelu Amax, gdzie wszystko się zaczęło. Ale może wtedy byłam zauroczona i oglądałam świat przez różowe okulary... A może hotel był nowszy, bo teraz nawet domki nie zrobiły na mnie takiego wrażenia - wszystko lekko podniszczone, takie jakieś. Abstrahując od hotelu - wyjazd był bardzo przyjemną odskocznią od codzienności. Basen, rybka, jezioro, spacery - tego mi było trzeba aby podładować akumulatory.

Po czwarte - ostatnio się trochę rozjeździłam: Kraków i okolice, Katowice i okolice, potem Bruksela, Kopenhaga, Trójmiasto - 2 dni, 3 kraje, 4 lotniska. I już szykuje się kolejny wyjazd, ale o tym za chwilę.

Po piąte - chyba kupimy większe mieszkanie, ale ciii...

Po szóste - mamy zaplanowany wrześniowy weekend na Mazurach na jachtach! Po dwóch sezonach niepływania zapowiada się naprawdę super!

Po siódme - kupiłam sobie Charmsy i teraz rybka, konik morski, muszelka i koło sterowe sprawiają mi ogromną radość! I jakoś tak wakacyjnie jest, gdy mam je na ręce.

Po ósme - Maks już sika do nocnika! Hura! Hura! Od dzisiaj zaczął i mam nadzieję, że tak już zostanie. Jest szansa oszczędzenia na pieluchach ;)

Po dziewiąte - dzisiaj już urlop! Dwa tygodnie oderwania od rzeczywistości! Zeeland już czeka na nas. A Maks będzie jutro pierwszy raz leciał samolotem i jechał pociągiem, tak więc fundujemy mu masę atrakcji jak na jeden dzień. Ale chłopak na pewno da radę. Przecież to już mały mężczyzna - sika na stojąco w rozkroku ;)

Po dziesiąte - na pewno przywiozę masę zdjęć, wspomnień i nowych wrażeń. I biorę komputer, więc na bieżąco postaram się wszystko dokumentować. Pa! Tylko nas jeszcze muszę spakować ;)

P.S. I żałuję tylko, że nie mam żadnego zdjęcia mojej babci... Mam nadzieję, że jest szczęśliwa tam, gdzie jest. I że właśnie na to czekała tyle lat...

A to widzieliście?

2010-06-17T21:53:00.003+02:00

Wszyscy oszaleli na punkcie piłki nożnej, a w Afryce to już nawet zwierzęta grają na sawannie. I nawet mój blog stał się monotematyczny ostatnio, ale trudno pisać o ważnych rzeczach, gdy w tle trąbią wuwuzele.

Francja-Meksyk 0:1

You can dance na boisku

2010-06-17T21:37:00.001+02:00

Dzisiaj nadszedł czas na reklamę Coca-Coli – oficjalny spot Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2010. Na pewno już widzieliście w TV, ale pewnie skróconą wersję. Prawda, że ładnie tańczą? A Wy, jakbyście się cieszyli po strzeleniu gola na mistrzostwach?

A Francja-Meksyk, jak było 0:0, tak jest nadal 0:0.

Uzupełnienie do vuvuzeli

2010-06-16T08:33:00.000+02:00

Golas na boisku!

2010-06-14T21:50:00.002+02:00

Jednak mecze mnie inspirują! Co prawda szukałam meksykańskiej fali, ale mąż poddał mi lepszy pomysł. I tak oto znalazłam! Nike naked man at soccer field. Komentarz jest zbędny, lepiej weźcie chusteczki higieniczne, aby obcierać łzy radości!

P.S. Mam nadzieję, że jednak Paragwaj wygra z Włochami. Póki co 1:1.

Magiczna muzyczna podróż

2010-06-14T21:33:00.003+02:00

Dzisiaj odpoczynek od piłki nożnej. Za to wracamy do muzyki. Już za niecały miesiąc koncert Tiesto w Gdańsku, a na rynku pojawił się właśnie jego nowy album pt. Magikal Journey – The Hits Collection 1998-2008. Dwie płyty samych hitów w klasycznych i zmiksowanych odsłonach. Oczywiście nie mogło zabraknąć takich utworków, jak In the Dark, Elements of Life, Love Comes Again, Traffic, Just Be czy Adagio for Strings.

To jest pierwsza dobra wiadomość. Natomiast druga wiadomość – i dobra i zła – jest już najnowsza płyta In Serach of Sunrise 8 South Africa. To jest ta dobra wiadomość – jest nowa edycja ISOS. Zła wiadomość – nie jest zmiksowana przez Tiesto :( Tiesto zostawił swój mixowy album, ale ma stworzyć nową serię pod nazwą A New Dawn. Kiedy? Tego nie udało mi się jeszcze wyszukać w sieci, ale jak tylko znajdę, to na pewno o tym przeczytacie. Znalazłam za to ciekawą informację, że Tiesto rozstanie się z Black Hole Recordings i już wkrótce będzie wydawał płyty we własnej wytwórni o nazwie Musical Freedom. To tyle plotek. Wracamy do tego, co wiemy na pewno, bo właśnie gra. Nowe In Search of Sunrise Africa przygotował Richard Durand. Pewnie znacie go z ostatnio promowanego utworku pt. Always the Sun – dla przypomnienia poniżej.

Czy warto kupić nowe ISOS? Może ten poglądowy mix ułatwi Wam decyzję. Miłego słuchania!

Była makarapa, czas na vuvuzelę!

2010-06-13T22:13:00.002+02:00

Oglądając mecze pewnie słyszycie te wycie na trybunach. To nic innego jak vuvuzela właśnie. Czyli trąbka do trąbienia na meczu piłkarskim. Vuvuzela zwana także lepatatą wydaje przeraźliwie głośny dźwięk, osiągający natężenie nawet 122 dB. Z założenia vuvuzela miała przypominać trąbienie słonia. Kilka ciekawostek na temat tej głośnej trąbki:
- pierwotne jej egzemplarze wykonywano z metalowych puszek – dzisiaj produkowane są masowo z plastiku;
- maksymalny dźwięk vuvuzeli – 127 dB - jest porównywalny z dźwiękiem, jaki wydaje piła łańcuchowa
- w Zakładzie Patologii Komunikacji Uniwersytetu w Pretorii przeprowadzono badania, które pokazały, że hałas powodowany przez trąby na wypełnionym przez 30 tys. kibiców stadionie sięgał prawie 140 decybeli - co jest niebezpieczne dla zdrowia człowieka nawet, gdy zastosuje się stoppery;
- Austriacka Federacja Piłkarska wprowadziła w 2009 zakaz wnoszenia na trybuny vuvuzeli.
Hmm, tak więc chyba całe szczęście, że nas tam nie ma na tych meczach.

Jak wygląda vuvuzela i jak się na niej trąbi?

A tutaj koncert na vuvuzelę

Eh Cumpari

2010-06-13T21:44:00.005+02:00

Dzisiaj kolejna odsłona futbolowa – tym razem reklama dezodorantu Rexona. Pewnie myślicie, że to spot przygotowany specjalnie na tegoroczne mistrzostwa świata? No nie, ta reklama była już w 2004 roku, w pełnej wersji 45 sekund – w naszej telewizji leci tylko "30". Oczywiście całego uroku wszystkim futbolowym akcjom nadaje utwór muzyczny – piosenka Julus’a La Rosa pt. Eh Cumpari.

A swoją drogą, to nasi z reprezentacji Niemiec, Łukasz i Mirek całkiem nieźle spisują się na meczu z Australią ;) Ooo, a teraz strzelił gola rodowity reprezentant Niemiec rodem z Afryki.

Makarapa dla fanów futbolu

2010-06-12T10:02:00.000+02:00

No dobra, widzę, że wszystko póki co kręci się wokół mundialu. Dzisiaj makarapa. Wiecie, co to takiego? Uważni fani futbolu pewnie wiedzą i pewnie już widzieli w telewizji. Dobra, już tłumaczę. Makarapa to rodzaj wysokiego kapelusza, często połączonego z okularami, który wkładają kibice. Kapelusz jest kolorowy, najlepiej w barwach narodowych drużyny, której kibicujemy. Historia makarapy jest długa – wszystko zaczęło się w 1979 roku, gdy powstał pierwszy taki kapelusz. Stworzył go Alfred Baloyi, który podczas meczu dostał w głowę butelką rzuconą przez innego kibica. Alfred pracował przy sprzątaniu autobusów i dostał na wyposażeniu kask ochronny. I właśnie ten kask zainspirował go do stworzenia oryginalnego nakrycia głowy, które podczas meczu będzie go przede wszystkim chronić od niepożądanych butelek. Jak się okazało jego zmodyfikowany kask – kolorowy i pięknie udekorowany, zrobił furorę. Od pierwszego meczu z makarapą Alfred przestał sprzątać autobusy, a zaczął dekorować kaski i sprzedawać je innym kibicom. Ale co ja wam będę opowiadać, najlepiej sami obejrzyjcie film.

Zapewne przez najbliższy miesiąc nie raz w transmisjach z meczy obejrzymy mundialowe makarapy. Wypatrujcie ich uważnie!

Nike football - Write the future

2010-06-11T21:30:00.005+02:00

No nie mogłam się oprzeć, musiałam sprawdzić na youtube mundialową reklamę Nike, która w telewizji trwa chyba z minutę. Oryginalna wersja to ponad 3 minuty. Wideo wrzucone zostało 17 maja tego roku i nie zgadniecie, ile już ma do dziś odsłon - na chwilę obecną 14.361.492 - niewiarygodne!

A Urugwaj-Francja dalej 0:0.

Jak już jesteśmy przy youtube - to też ma swoje piłkarskie logo.

No i zaczęły się mistrzostwa

2010-06-11T21:01:00.004+02:00

Oczywiście dzisiaj nie mogło zabraknąć tego wpisu, tym bardziej że już rano logo Google przypomniało wszystkim o rozpoczynających się mistrzostwach świata w piłce nożnej.

Ja już o mundialu pisałam - swoją drogą to bardzo szybko zleciało tych 100 dni. Dzisiaj oczywiście mecz otwierający mamy już za sobą, obecnie trwa drugi piłkarski pojedynek. A na tych stadionach to się dzieje – jedno wielkie buczenie od charakterystycznych dla afrykańskiego futbolu trąb. Człowiek przyzwyczajony jest, że jak trąbią to na pewno jest jakaś sytuacja podbramkowa, przynajmniej wiadomo, że trzeba patrzeć w telewizor. A w Afryce non stop trąbią i non stop trzeba oglądać mecz ;)

My na mistrzostwa jesteśmy póki co przygotowani, przynajmniej na pierwszych kilka meczy. Potem uzupełnimy zapasy ;)

Dzień Dziecka

2010-06-01T23:35:00.006+02:00

Ech, ten wczorajszy wpis to powinnam zrobić dzisiaj, w Dzień Dziecka. A tak tylko wrzucam doodle.

Z życia Maksa

2010-05-31T21:03:00.005+02:00

Ostatnio znajomi mnie pytają, jak tam Maks, czy są jego nowe zdjęcia. Więc dzisiaj postanowiłam wrzucić kilka aktualnych fotek. A inspiracją była beztroska zabawa w kałuży.

Tiesto Kaleidoscope World Tour w Polsce!

2010-05-28T21:14:00.005+02:00

A my już mamy bilety na koncert! Leżą w szufladzie i czekają na 10-tego lipca. I co ciekawe, rok temu, bo 19-tego lipca, też w 3-City był koncert Tiesto, na którym oczywiście byliśmy. Tym razem kupiliśmy bilety standardowe – po ostatnich VIPowskiech trochę się zawiedliśmy, a bigos możemy przecież zjeść w domu ;) Zobaczymy, jak będzie. Trochę się obawiam o akustykę biorąc pod uwagę, że koncert będzie w namiocie. Ech, kiedy wreszcie będziemy mieć profesjonalne hale koncertowe, gdzie odsłuch będzie fantastyczny i gdzie będzie można cieszyć się kunsztem muzyków? Ponoć już taka hala jest zbudowana, w 3-City właśnie, na pograniczu Gdańska i Sopotu. Ciekawe kiedy pierwszy koncert? I jaki?

A tak z ciekawości odwiedziłam dzisiaj oficjalny kanał Tiesto na youtube. Nie zgadniecie, ile mają odsłon kanału i wyświetleń wszystkich filmów. Liczby są porażające:
- wyświetlenia kanału: 5.909.699
- łączna liczba wyświetleń przesyłanych filmów: 82.609.233.
Porażające! Każda komercyjna firma życzyła by sobie takich wyników! Tym bardziej, że kanał powstał w lutym 2008!

I jeszcze jedna ciekawostka - reklama z udziałem Tiesto dla aparatu LG Mini. Poniżej spot oraz film z jego produkcji. Enjoy!

Plany na długi czerwcowy weekend

2010-05-27T22:38:00.003+02:00

Taki oto przepiękny drewniany taras wyrósł w naszym ogrodzie! Tak więc już możecie się domyśleć, co będziemy robić w nadchodzący długi weekend ;) Będziemy leżakować na tarasie, grillować na tarasie – chociaż widzę ryzyko zabrudzenia naszego wspaniałego tarasu, pić poranną kawę na tarasie, bawić się z Maksem na tarasie, czytać prasę i książki – też na tarasie. A jak będzie padać – to nie wiem, co wtedy – może po prostu będziemy moknąć… na tarasie!

A taras powstał z egzotycznego drewna bangkirai. Gatunek ten należy do tzw. „hard wood”, czyli twardego drewna. Pochodzi z tropikalnych lasów Malezji i Indonezji. Bangkirai to drewno o bardzo dobrych parametrach mechanicznych, charakteryzuje się wysoką odpornością na starzenie – tak więc taras zestarzeje się z nami!

Mama najlepsza na świecie

2010-05-26T22:46:00.003+02:00

Dzień Matki – to już dzisiaj. Dla mnie drugi raz to święto obchodzone jest z perspektywy matki. Tyle się zmieniło przez te niecałe dwa lata mojego macierzyństwa. Nigdy bym nie przypuszczała, że robienie piaskowych babek w piaskownicy z moim synkiem może mi dostarczyć aż tyle radości. Owszem, czasem jak każdy jestem zmęczona i też mi się nie chce, a Maks tego jeszcze nie rozumie i żąda zainteresowania. Ale każdy jego uśmiech, każde pytanie: Cio to?, każde jego Mmyhmmy daje mi energetycznego kopa i budzi, motywuje do działania. No i ta odpowiedzialność, której świadomość nabieramy zostając rodzicami – uczucie nie do opisania. Jakbym miała Wam polecić książkę o rodzicach i ich roli w wychowaniu dziecka, to gorąco zachęcam do przeczytania Żelaznej Orchidei autorstwa Marka Jankowskiego. Właśnie tam zrozumiałam w pełni co oznacza macierzyństwo, jak ważną rolę mają rodzice w wychowaniu dziecka, jak ważna jest miłość i co ona tak naprawdę oznacza. Mam nadzieję, że sprawdzę się w tej roli, a mój syn doceni to w swoim dorosłym życiu. Uff, zrobiło się tak strasznie poważnie.

A ja już się nie mogę doczekać pierwszej laurki na Dzień Matki. Może w przyszłym roku dostanę takową, własnoręcznie namalowaną przez Maksa? Czekam niecierpliwie, bo póki co to ja mam rysować, a on tylko zabiera mi kredki ;)

W Dniu Matki rodzi się pytanie, jak być najlepszą na świecie matką? Czy ja nią jestem? Czy w ogóle jest takowa? I zgadzam się ze stwierdzeniem, że każde dziecko jest inne i że każde jest wyjątkowe. Tak samo jest z mamami. Humana właśnie z okazji Dnia Matki zorganizowała konkurs dla mam – wystarczy opisać swoje uczucia związane z macierzyństwem, swoje odczucia, emocje, a najciekawsze i wzruszające opowieści zostaną odpowiednio nagrodzone. Ja już się uzewnętrzniłam, zresztą regularnie oddaje się temu zajęciu wieczorową porą.

A swoją drogą, wszystkie mamy tych wspaniałych młodych ludzi, którzy właśnie tańczą w You Can Dance mogą być dumne ze swoich dzieci. A ci młodzi ludzie mogą być dumni ze swoich rodziców, którym zawdzięczają to, że są tu i teraz na tej scenie i stoją przed ogromną życiową szansą. To już piąta edycja tego programu, a ja ciągle pozostaję pod ogromnym wrażeniem tych młodych tancerzy i ich woli walki i siły do realizacji kolejnych wyzwań. Pięknie!

P.S. Ooo! W logo Google dzisiaj są tulipany, i ja też dostałam dzisiaj bukiet tulipanów właśnie! Tylko białych!

Mundial za 100 dni

2010-05-11T22:48:00.004+02:00

No i wszyscy fani piłki nożnej już się nie mogą zapewne doczekać. A tu jeszcze 100 dni do rozpoczęcia Mistrzostw Świata w piłce nożnej, które w tym roku rozegrane będą w Afryce Południowej, w RPA. Afryka po raz pierwszy w historii piłki nożnej organizuje tak dużą piłkarską imprezę. Ale jak zapewniają działacze FIFA – wszystko jest gotowe, a co najważniejsze gotowych jest 10 stadionów, które mogą przyjąć na swoje trybuny prawie 3 miliony kibiców. Pytanie tylko, czy aż tyle fanów zjedzie do RPA na mundial? Jak czytam w prasie, najpierw optymistycznie zakładano przyjazd ok. 600 tys. kibiców z zagranicy, a teraz mówi się już tylko o liczbie ok. 350-ciu tysięcy. Największą grupę zagranicznych fanów piłki nożnej stanowić będą Amerykanie – ich wybiera się na mundial nawet 110 tysięcy. Kolejne miejsce zajmują Brytyjczycy – 97 tys. kupionych biletów, następnie Australijczycy – 43 tysiące i Niemcy z 40-stoma tysiącami biletów.

To pesymistyczne prognozy dla RPA, która zakładała, że na mundialu zarobi. Jednak już w trakcie budowy, koszty inwestycji przekroczyły zakładane budżety i w efekcie końcowym wyniosły 3,2 mld euro. W kwocie tej wybudowano nowe stadiony, drogi, lotniska, zmodernizowano te już istniejące, wzmocniono także siły policji. Zadaniem ekspertów niestety te mistrzostwa nie będą miały dużego wpływu na zmniejszenie się biedy w RPA.

Teraz marketingowe tematy – dzisiaj w radio królował oficjalny hymn mundialu. Oto i on.

Jeszcze nie mogłam się oprzeć reklamie Pepsi na mundial. W telewizji jest skrócona wersja, u mnie zobaczycie całość. Ten znajomy głos to Akon ;) a znajome twarze to oczywiście Kaka, Lampard, Henry, Messi, Drogba i Arshavin - już niedługo bo za 100 dni zobaczymy ich na żywo, w Afryce oczywiście.

No i na koniec Time for Africa - Waka Waka w wydaniu Shakiry, która oczywiście też się wybiera do Afryki na mundial

Pomysłowo na Powiślu

2010-05-08T14:20:00.005+02:00

Dzielnica atrakcyjna niegdyś dla biednych i niewykwalifikowanych robotników, dzisiaj przyciąga kapitał zagraniczny oraz spektakularne inwestycje miasta. Mowa o Powiślu, gdzie płynie rzeka dobrych pomysłów.

Powiśle w dawnych czasach było terenami podmokłymi, często zalewanymi przez Wisłę i liczne potoki spływające z charakterystycznej skarpy. Historia osadnictwa w tej części Warszawy sięga XVIII wieku, kiedy to król Stanisław August Poniatowski właśnie tutaj założył jurydykę Mariensztat. Jednak rozwój tej dzielnicy Warszawy przypada na XIX wiek, gdy osadzali się tutaj biedni niewykwalifikowani robotnicy, rybacy, piaskarze, bednarze i kobiety lekkich obyczajów. Dzielnica ściągała do siebie także adeptów Warszawskiej Szkoły Podchorążych, którzy szukali tutaj rozrywki, nie tylko w browarach. Na Powiślu, z racji jego geograficznego położenia, rozwijał się przemysł związany z transportem rzecznym, który jednak w II połowie XIX wieku przeniósł się na drugą stronę Wisły – na Pragę.

W trakcie II wojny światowej także i ta dzielnica Warszawy została zniszczona. Najwięcej zniszczeń dokonano podczas powstania warszawskiego, gdy szczególnie ciężkie walki toczyły się o produkującą prąd dla powstańczego miasta elektrownię.
Po wojnie Powiśle zostało częściowo odbudowane i przebudowane, stworzono wiele terenów zielonych. Jednak prawdziwe odrodzenie tej części Warszawy dokonuje się współcześnie na naszych oczach. Możemy obserwować, jak właśnie tutaj powstają ciekawe miejsca i obiekty. Nowy gmach Biblioteki Uniwersyteckiej z ogrodem na dachu, księgarnia i kawiarnia literacka „Czuły Barbarzyńca” czy znany ze swej architektury i wielu filmów Most Świętokrzyski. To także na Powiślu odbywa się Piknik Naukowy - największa w Europie cykliczna impreza plenerowa propagująca naukę. Tutaj powstają nowe inwestycje oświatowe – Centrum Nauki Kopernik, a także komercyjne – projekt Nowe Powiśle zakładający rewitalizację dawnej elektrociepłowni.

Ta rozwijająca się dzielnica Warszawy ma nawet swoje logo: umieszczony na fali napis „PoWiśle”, z hasłem „Nad rzeką pomysłów”.

Grafika ta w pełni oddaje charakter tej części miasta i powstających tutaj nowych inwestycji. Przykładem jednej z nich może być szkoła językowa LETT, która otwiera swoje podwoje w samym centrum Powiśla, na ulicy Dobrej 4 lok.12. Szkoła LETT wpisuje się w rozwój i pomysłowość dzielnicy, dzięki swojemu innowacyjnemu systemowi planowania, rezerwacji oraz umawiania lekcji języka obcego. Wszystko odbywa się na bezpiecznej platformie internetowej i dopasowane jest do potrzeb uczących się osób. W szkole językowej LETT do wyboru są trzy języki obce: angielski, niemiecki i hiszpański. Można także odbyć kurs obsługi programu Excel.

Pomysłodawczynią i założycielką szkoły jest Beata Harassek, która już w czwartek 13-tego maja po godzinie 16-tej będzie prezentować wymyślony przez siebie system LETT na dniach otwartych w szkole. LETT zaprasza! Dla wszystkich, którzy w tym dniu zdecydują się na zakup kursu - książki gratis!

Na polskich drogach

2010-05-07T22:48:00.002+02:00

Ruszamy z nowym blogiem!

Jakiś czas temu już zainicjowałam ten temat na moim blogu, a teraz postanowiłam poświęcić mu oddzielnego bloga. Przemierzając raz w tygodniu trasę Warszawa-Gdańsk-Warszawa można zarejestrować ciekawe zjawiska, i to nie tylko pogodowe. Sukcesem jest zdążyć je uchwycić w obiektywie aparatu czy komórki. I właśnie taki cel sobie stawiam - dokumentować polskie drogi. Tym bardziej, że moja karta w komórce jest już zapisana różnymi zdjęciami. Czas je opublikować!

Zdjęcia na blogu będą nieprecyzyjne, czasem źle wykadrowane, czasem nieostre i poruszone - nic dziwnego, przecież ja prowadzę auto, a przy okazji zatrzymuję daną chwilę w cyfrowej pamięci. Będę wybierać te najciekawsze ujęcia, najbardziej zaskakujące pojazdy czy ładunki, jakie ludzie przewożą.

Wy też możecie podsyłać mi swoje drogowe kadry. Serdecznie zapraszam na wspólną podróż po polskich drogach! A może uda nam się gdzieś wyjechać za granicę i przywieźć stamtąd drogowe ciekawostki? Czekam na Wasze propozycje! Ruszajmy! W drogę już czas!

Tragiczne życie geniusza

2010-05-07T21:31:00.009+02:00

Za każdym razem, gdy przypada rocznica urodzin lub śmierci ważnego dla rozwoju światowej kultury czy sztuki artysty, i Google dedykuje mu swoje logo, czytam biografie tych znamienitych osób. I za każdym razem są to historie tragiczne. Czy to tak musi być, że wielkie umysły są nieszczęśliwe, a ich geniusz musi być okupiony tragedią i cierpieniem?

Tak samo jest dzisiaj – 7 maja przypada 170-ta rocznica urodzin Piotra Czajkowskiego. Ten genialny rosyjski kompozytor nie miał lekkiego życia, ani lekkiej śmierci. W wieku 8 lat został wysłany przez rodziców do szkoły z internatem. To zapewne miało ogromny wpływ na jego psychikę, i jak dzisiaj czytam, wpływ na utrudnione kontakty z otoczeniem. Nie wyobrażam sobie, abym mogła skazać ośmioletniego Maksa na rozstanie z nami. Ale za czasów Czajkowskiego, w dziewiętnastowiecznej Rosji standardy wychowania dzieci zapewne wyglądały inaczej niż współcześnie. XIX wiek nie był też przyjazny dla odmiennej od uznanej za właściwą orientacji seksualnej. Tak, tak, Czajkowski był homoseksualistą, i nie potrafił zaakceptować swoich pragnień, co stało się powodem jego głębokich depresji. Totalnym pogrążeniem był ślub z Antoniną Iwanowną Milukową, fanką jego twórczości. Była to katastrofa, zarówno dla Czajkowskiego, który po rozwodzie z żoną przeszedł kilka załamań nerwowych, jak i dla Antoniny, która skończyła w zakładzie dla obłąkanych.

To jeszcze nic w obliczu kolejnych wydarzeń. Czajkowski zmarł młodo, w wieku 53 lat. Początkowo za powód jego śmierci podawano panującą współcześnie w Rosji cholerę. A jak było naprawdę? Tego dowiedział się świat całkiem niedawno. I tutaj zacytuję za Wikipedią cały fragment książki Anthonego Holdena, pt. Piotr Czajkowski. Tragiczny i romantyczny.

W 1893 roku (...) Czajkowski zawarł znajomość z przystojnym, młodym szlachcicem, którym według późniejszych ustaleń był Aleksander Władimirowicz Stenbok-Fermor, osiemnastoletni bratanek hrabiego Aleksieja Aleksandrowicza Stenbok-Fermora, bliskiego przyjaciela cara. To, co nastąpiło, jako żywo przypomina dramat, który miał się rozegrać w Anglii rok później, kiedy to John Sholto Douglas, ósmy markiz Qeensberry, ujawnił przyjaźń Oscara Wilde'a ze swoim synem, lordem Alfredem Douglasem ("Bosie")-przyczyniając się w ten sposób do ruiny, wygnania, a w końcu śmierci Wilde'a.

Oburzony hrabia napisał list do cara, skarżąc się na zachowanie Czajkowskiego, który wręczył najznamienitszemu prawnikowi, jakiego znał, Nikołajowi Jacobiemu. Tak się złożyło, że Jacobi był uczniem Szkoły Prawoznawstwa w tym samym czasie, co kompozytor, chodzili nawet do jednej klasy. Prawnik, zapoznawszy się z treścią listu, najwyraźniej bardziej się przejął tym, że skandal zaszkodzi opinii ich alma mater, niż ukochanemu przez Rosję – i cieszącemu się międzynarodową sławą – "narodowemu kompozytorowi"

Dla Jacobiego, według słów Wojtowa, "honor szkolnego munduru był święty". Prawnik natychmiast zwołał w swym domu w Carskim Siole "sąd honorowy", w którego skład weszli wszyscy szkolni koledzy Czajkowskiego, mieszkający wówczas w Petersburgu. Cała ósemka, łącznie z kompozytorem, przez pięć godzin naradzała się za zamkniętymi drzwiami. Potem Czajkowski wyszedł "pospiesznie z gabinetu... niemal biegł... nic nie mówił, był bardzo blady i poruszony"-według słów pani Jacobi. "Sąd" oświadczył Czajkowskiemu, że tylko w jednym wypadku mogą nie przekazać listu hrabiego carowi. Zażądali, by odebrał sobie życie. "Czajkowski zgodził się z tą decyzją" i "dzień czy dwa później Petersburg obiegła wiadomość o śmiertelnej chorobie kompozytora".

Prawda, że to tragiczna historia? To straszne, być zmuszonym do popełnienia samobójstwa. Romantyczne – popełnić samobójstwo w imię miłości.

Co do twórczości Czajkowskiego – kiedyś, kiedyś, jak byłam jeszcze w liceum, na początku kapitalizmu w Polsce, zaczęły się ukazywać w kioskach kolekcje płytowe. Mnie zainteresowała kolekcja muzyki poważnej – co tydzień płyta z wybranymi dziełami znanego kompozytora. I pamiętam, że najbardziej do gustu przypadł mi Chopin, Beethoven i Czajkowski właśnie. A swoją drogą kto nie zna Jeziora Łabędziego czy Dziadka do orzechów? Za chwilę, jak Maks podrośnie to zabiorę go w wigilijnym czasie właśnie na ten drugi balet. A dzisiaj – do obejrzenia na blogu.

Kartka z kalendarza – 25 kwietnia

2010-04-25T22:07:00.004+02:00

Właśnie dzisiaj przypada Międzynarodowy Dzień Sekretarki i Asystentki. W Polsce to święto obchodzone będzie jutro w siedzibie Business Center Club. Inicjatorem i głównym organizatorem tego spotkania jest Państwowe Studium Stenotypii i Języków Obcych w Warszawie, mieszczące się na Ogrodowej.

Jak byłam w klasie maturalnej i rozważaliśmy, co dalej po liceum, to rodzice wskazywali to studium jako Szkołę Sekretarek. Wszyscy ją znali po adresie – Ogrodowa mówiła wszystko. Jak jest dzisiaj? Sprawdziłam – na stronie Studium możemy się dowiedzieć, że z tradycją (studium istnieje od ponad 50-ciu lat) w nowoczesność wejdą absolwenci. Co ciekawe – studium jest całkowicie bezpłatne, a niewątpliwym jego atutem jest nauka aż dwóch języków obcych, szybko licząc ponad tysiąc godzin przez dwa lata. Do tego szybkie pisanie bezwzrokowe na klawiaturze, nauka stenografii, podstawy prawa i rachunkowości. Nieźle, nieźle. I wcale nie trzeba mieć matury, aby się tam uczyć. A zawód – gwarantowany. Bo przecież profesjonalna sekretarka czy asystentka jest na wagę złota. I wie o tym każdy prezes firmy, dyrektor czy menadżer. Z prywatnego doświadczenia zawodowego, przez ponad 10 lat pracy spotkałam tylko dwie dziewczyny, które poradziły sobie na tym stanowisku. Jak widać, nie jest to proste zadanie i sekretarką nie można się po prostu urodzić. Tego zawodu trzeba się nauczyć, a wrodzone cechy takie, jak dyskrecja, komunikatywność, łatwość nawiązywania kontaktów, aparycja – będą dodatkowym atutem.

Wracając do dnia sekretarki – podczas uroczystych obchodów w BCC będzie można zobaczyć pokaz kompetencji sekretarsko-asystenckich, a także nowość na rynku – opatentowane przez Polaków urządzenie do stenotypii elektronicznej w języku polskim – E-STENO®. Jak dowiem się o tym czegoś więcej to napiszę. A wszystkich zainteresowanych odsyłam do BCC, start o godzinie 11-tej.

Kosmiczny teleskop Hubble'a

2010-04-24T13:36:00.008+02:00

Dzisiaj mija 20. rocznica umieszczenia na orbicie okołoziemskiej teleskopu Hubble'a. Dokładnie 24 kwietnia 1990 roku teleskop ten został wyniesiony na orbitę przez prom kosmiczny Discovery. Twórcą tego teleskopu nie był, jak by się mogło wydawać Edwin Hubble. Tylko na cześć tego właśnie amerykańskiego astronoma nazwano tak ten kosmiczny przyrząd. Kosmiczny teleskop Hubble'a jest efektem współpracy NASA i Europejskiej Agencji Kosmicznej. Jest to jedyny teleskop, który może być serwisowany na miejscu przez astronautów.

No i teraz nasunęło mi się pytanie - jaka jest różnica między astronomem, a astronautą? Wiecie? Ja sprawdziłam. Astronom (astrofizyk) to naukowiec, którego obszarem badań i zainteresowania jest astronomia (lub astrofizyka). Natomiast astronauta to osoba, która wykonuje loty kosmiczne lub jest do nich przygotowana. I jeszcze jedna ciekawostka - słowo kosmonauta czy astronauta pochodzą z języka greckiego kosmos (Kosmos) i naútēs (żeglarz) - czyli żeglarz po kosmosie.

No dobrze, skąd pomysł na wpis o kosmicznym teleskopie? Odpowiedź jest prosta - oto wersja teleskopu widziana oczami Google.

Tutaj już oryginał - prosto z przestrzeni kosmicznej.

Dzień Ziemi

2010-04-22T22:30:00.005+02:00

Wszyscy zapewne miniony tydzień przeżyliśmy inaczej, niż każdy dotychczasowy. Nikt się nie spodziewał takich wydarzeń... Codzienne żałobne kondukty w Warszawie... Morze zniczy, morze kwiatów, morze wylanych łez...

Ja do dziś mam wrażenie, że był to tylko zły sen, który wyśnił się całemu narodowi...
I ciężko jest się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Dla mnie nowej, z nowym spojrzeniem na świat i na ludzi. Życie znowu przypomniało o swoich prawach, i o tym, co jest w nim najważniejsze.

Ech, dziwnie jest pisać o przyziemnych codziennych sprawach w obliczu tragedii, jaka wydarzyła się w Smoleńsku. Ale jaki mamy wybór? Zachować pamięć o ofiarach i ich bliskich. I cieszyć się życiem, korzystać i brać z niego co najlepsze. I takie właśnie jest dzisiejsze logo Google - dla mnie jest symbolem nowego życia, odrodzenia. Chociaż autorzy doodle chcieli uczcić przypadający dzisiaj Dzień Ziemi.

Google w żałobie

2010-04-13T22:27:00.002+02:00

Bez słów, nawet logo Google jest w żałobie...
Kto by pomyślał, że takie logo w takich okolicznościach dołączy do mojej kolekcji?

10 kwietnia 2010

2010-04-10T20:46:00.005+02:00

Dzisiaj ja płaczę, tak jak tysiące Polaków w kraju i na świecie.

Tragedia, która nas dotknęła jest wręcz niewyobrażalna, jak fabuła filmu fantastycznego. Wciąż nie mogę w to uwierzyć. Setki rodzin w całej Polsce przeżywają dramat po stracie bliskich im osób. Ja przeżywam tą tragedię jako człowiek, jako osoba, która sama ma bliskich i nie potrafi sobie wyobrazić bólu po ich stracie. Tak właśnie odbieram wszystkie informacje z mediów – bardzo osobiście, stawiam się w roli rodzin i przyjaciół ofiar.

Nie jest ważne, czy zginęli politycy, z jakiej opcji. Zginęli ludzie i to jedną z najgorszych możliwych śmierci – spaleni żywcem. Jakie były ich ostatnie myśli, gdy czuli już, wiedzieli, że katastrofa jest tuż tuż…

Tak kruche jest nasze życie. Czy potrafimy je przeżyć dobrze? Co jest w nim najważniejsze? Takie pytania stawia sobie dzisiaj wielu z nas. Obyśmy znaleźli na nie odpowiedzi…

Niech ten dramat umocni nas. Nas ludzi, nas jako naród, nas Polaków. Niech doda nam siły i niech każe zatrzymać się w codziennym biegu.

Łączę się w głębokim bólu z bliskimi wszystkich tragicznie zmarłych. Znajdźcie w sobie siłę, aby przetrwać te niewyobrażalnie trudne chwile. Wszyscy jesteśmy z Wami.

Ponoć najlepsza reklama 2010 roku

2010-04-07T07:45:00.003+02:00

Dopiero mamy kwiecień, a to ponoć jest najlepsza reklama 2010 roku. W pewnym momencie trochę brutalna - co na to obrońcy zwierząt? Sami zobaczcie!

Disko partizany

2010-03-30T21:39:00.001+02:00

Dzisiaj rano, jak zwykle jadąc samochodem do pracy, w radiowej Trójce usłyszałam kawałek, który naprawdę mnie rozbawił. Tytuł DISKO PARTIZANY. Wykonawca: Shantel. Nie mogłam się oprzeć, aby nie znaleźć tego na youtube i obejrzeć teledysk. Serdecznie polecam, i muzyka i teledysk to pełen folklor rodem z Bułgarii jak się nie mylę. A co ciekawe – teledysk obejrzany był do tej pory ponad 4 miliony 340 tysięcy razy. WOW! Naprawdę szacunek. A ocen – prawie 6 tysięcy, komentarzy – ponad 5 tysięcy. I do tego wszystkiego jeszcze kilka remixów, wersji DJ’skich.

Imprezowe lato w Trójmieście

2010-03-20T20:39:00.005+01:00

Zapowiada się imprezowe lato! I to lato nad morzem. A konkretnie w Gdańsku i w Gdyni. Bo właśnie w Trójmieście w odstępie tygodnia po sobie odbędą się klubowe imprezy. Kultowa już Beach Party w dniach 16 i 17 lipca na gdyńskiej plaży. Nas interesuje sobotni koncert ATB . Czyżby powtórka z naszego „ślubnego” koncertu sprzed trzech lat?
A tydzień wcześniej 10 lipca na Placu Zebrań Ludowych – Tiesto Kaleidoscope World Tour 2010! Hurra! Hurra! Hurra!

Już od zeszłego roku śledzę oficjalną stronę Tiesto z kalendarzem jego koncertów, z nadzieją, że pod wakacyjną datą znajdę Polskę. A tu nic :( Już nawet planowaliśmy, że na koncert pojedziemy do Belgii w maju. Ale jakie wielkie było moje zaskoczenie i radość zarazem, jak dzisiaj zobaczyłam info na ftb.pl o lipcowym koncercie. Teraz tylko przyjdzie mi śledzić, od kiedy dostępne będą bilety, bo jak sądzę 10.000 miejsc rozejdzie się w błyskawicznym tempie. Może znowu pokusimy się o bilety w strefie VIP? Trochę tylko szkoda, że koncert będzie w namiocie – gdzie akustyka? Miejmy nadzieję, że budowany właśnie nowy stadion w Gdańsku i nowa hala imprezowa na pograniczu Gdańska i Sopotu już wkrótce będą gotowe na organizację koncertów. Tak więc wakacje zapowiadają się super! I do tego nie będziemy musieli daleko jeździć – na miejscu pod domem będziemy mieć dwa kapitalne koncerty! I dziadków do opieki nad Maksem ;)

No i jeszcze jeden utworek, nie mogłam się oprzeć, ostatnio chodzi za mną w Planecie FM. Tiesto feat. Nelly Furtado - Who wants to be alone

A swoją drogą, to ostatnio muzyka zdominowała mojego bloga, a trzeba przyznać że rozrzut mam niezły - od Chopina i Vivaldiego przez Depeche Mode i A-ha, po klubowe brzemienia Tiesto i ATB ;)

Wiosna Vivaldiego

2010-03-20T20:06:00.005+01:00

Jakoś na dniach przypada równonoc wiosenna. I przy tej okazji wrzucam na bloga googlowe doodle poświęcone rocznicy urodzin Antonio Vivaldiego, która była czwartego marca.

A wracając do wiosny – zapraszam do wysłuchania jednego z najbardziej kojarzonych utworów włoskiego skrzypka i kompozytora – Cztery pory roku, Wiosna. Bo wiosna i do nas już przyszła, a my dzisiaj rodzinnie spędziliśmy ponad 2,5 godziny na dworze przycinając gałęzie drzewkom i krzaczkom w warszawskim ogródku. Ciekawe, jak tam nasz ogród w Gdańsku - czy iglaki przeżyły te opady śniegu?...

Ciekawe, co tu się stało?

2010-03-20T19:57:00.003+01:00

No właśnie, ciekawe co tu się stało? Czy ktoś wie? Ja znalazłam tylko opis, że koleś często bywa w delegacjach i po powrocie do swojego ciepłego domu zastał dziwną sytuację. No i oczywiście czekam z niecierpliwością na wyjaśnienie tej zagadki.

Maks w obiektywie

2010-03-01T23:24:00.004+01:00

Co prawda jakiś czas już minął (dokładnie 3 miesiące), odkąd były robione te zdjęcia, ale lepiej późno niż wcale. Tak więc dzisiaj prezentuję Maksa z jego ostatniej listopadowej sesji zdjęciowej. Ciekawość świata, odwaga oraz chęć wejścia na wszystko i wszędzie - to najbardziej zarysowane cechy charaktery mojego synka. Zresztą widać to na fotkach. Miłego oglądania! A zdjęcia robiła Aneta.

You can dance 5 edycja - już w środę

2010-03-01T21:39:00.005+01:00

No i jeszcze chciałam dzisiaj tylko powiedzieć, że w środę, tą środę rusza piąta już edycja You can dance. Już nie mogę się doczekać, bo jak wiecie, bardzo lubię to oglądać - patrzeć, jak rodzą się talenty, jakie młodzi ludzie mają ambicje i jak je realizują dzięki wytrwałej pracy. Super! A tutaj namiastka tego, co mnie czeka co środę przez najbliższych kilkanaście tygodni. Ciekawe, jak sprawdzi się Anna Mucha, bo szczerze mówiąc nie przepadam za nią...

Jeszcze kilka olimpijskich logosów

2010-03-01T20:50:00.013+01:00

No właśnie, mam je zgrane w komputerze, czas by znalazły się na moim blogu - logosy Google z ostatnich dni olimpiady.

Logosy logosami, ale wiecie, jaka była oglądalność sportowych konkurencji w polskiej TV? Rekord padł podczas skoków narciarskich na dużej skoczni. 20 lutego dzięki Adamowi Małyszowi przed telewizorami w Polsce zasiadło blisko 10 (9,6) milionów widzów aby obejrzeć drugą serię skoków i lot Adama po medal. Na drugim miejscu uplasowała się pierwsza seria skoków z tego samego dnia, z publicznością bliską 9 milionom. Brąz zajęły skoki na małej skoczni w dniu 13 lutego – wtedy transmisję oglądało 8,2 mln Polaków. No i na czwartym miejscu – kapitalny bieg po złoto w wykonaniu Justyny Kowalczyk – 7,3 miliona widzów przeżywało dramatyczny finisz, ale pewnie tak jak i ja, nikt nie siedział wtedy spokojnie. Ale cóż to była za radość, jak Justyna pierwsza wjechała na metę! Dosłownie narodowe święto! Mi najbardziej podobał się komentator, który sądząc po jego relacji, też nie siedział spokojnie, ale jakby mógł to by pobiegł pchać narty Justynie. Na pewno jej pomógł krzycząc co chwila: Justyna mocno, Bjoergen jest za tobą. Ale pewnie i tak nie przebije Tomasza Zimocha z Polskiego Radia.

Jeszcze wracając do oglądalności, TVP zarobiła na olimpiadzie 33 miliony złotych, ale chyba musicie przyznać mi rację, że już po 3 dniach wszyscy mieli dość orzełka dla polskich sportowców. Dlaczego ten koleś był w garniturze i w muszce? Nie wiem…

A dzisiaj myślałam, że jeszcze z rana będzie logo na zamknięcie igrzysku, a tu zoonk - logo owszem, ale poświęcone 200 rocznicy urodzin Fryderyka Chopina.

Tak więc z tej okazji, niech zagości na mym blogu muzyka poważna - a z okazji udanego startu Polaków na zimowej olimpiadzie - nic bardziej polskiego jako uroczysty Polonez A-dur Op. 40 Nr 1 w wykonaniu Janusza Olejniczaka. Co prawda ten utwór nazywany jest wojskowym. Na pewno go znacie - początek utworu jest sygnałem Programu I Polskiego Radia. Ciekawostka - podczas kampanii wrześniowej Polskie Radio codziennie nadawało tą kompozycję, jako symbol narodowego protestu oraz mobilizacji Polaków. Hitlerowcy w niedługim czasie zakazali publicznego wykonywania wszystkich utworów Chopina, a także zniszczyli w 1940 jeden z jego głównych pomników (z 1926) znajdujący się w Parku Łazienkowskim w Warszawie (odbudowany w 1958). Miłego słuchania!

A chyba dzisiaj na lotnisku Justynie Kowalczyk to grali coś innego ;)

Łyżwiarstwo figurowe

2010-02-22T10:42:00.002+01:00

Czyżby dzisiaj tańczyły na lodzie Panie? A musicie przyznać, że niesamowite emocje wzbudziło złoto dla Amerykanina Evan'a Lysacek'a - Lizaczka ;) niespodziewanie odebrane Jewgienijowi Pluszczence. Kto by się tego spodziewał? Ciekawe, co pokażą nam panie i czy tutaj też będą medalowe niespodzianki.
A my żałujemy, że pan Tomasz Sikora spudłował, co odebrało mu szanse na medal. Panie Tomku, jesteśmy z Panem, proszę się nie poddawać.

Spot Le Male prosto od Jean Paul Gaultier

2010-02-21T14:19:00.006+01:00

Le Male to ulubiony zapach mojego męża. I właśnie dlatego dzisiaj najnowsza reklamówka tych męskich perfum.

Zastanawiacie się, jak można zrobić taki klimatyczny spot reklamowy? Obejrzyjcie, co działo się za kamerą.

A teraz trochę o samym zapachu. Le Male to pierwsze perfumy dla mężczyzn, które stworzył Jean Paul Gaultier. Jakie wonie kryją się w tym charakterystycznym flakonie w kształcie męskiego torsu? Bergamotka, kardamon, kwiat pomarańczy, lawenda, cynamon, kminek rzymski, piżmo, ambra, wanilia, bób tonka. Można powiedzieć, że jest to zapach samca, marynarza bez zobowiązań, który w każdym porcie ma swoją kobietę. Pytanie, czy tylko jedną... I czy tylko kobietę...

A tutaj znalazłam coś nowego od Gaultier'a, tym razem dla kobiet - plastikowe buty na dziesięciocentymetrowych obcasach zaprojektowane dla brazylijskiej marki Melissa.

Srebro w pięknym stylu

2010-02-21T13:47:00.005+01:00

No właśnie, to było srebro wywalczone w pięknym stylu. Gratulacje dla pana Adama za wspaniałe skoki. Jak dla mnie ten srebrny medal jest jak złoty. W klasyfikacja skoków to Simon Amman, potem Adam Małysz a potem długo długo nic. Przy czym Amman to chyba jakiś wybryk natury i nie można go klasyfikować z pozostałymi skoczkami. Tak więc na pierwszym miejscu zostaje Adam Małysz. Gratulacje!

A jeszcze wracając do różnych konkurencji olimpijskich, to muszę przyznać, że Super Gigant jest niesamowity. Oglądaliśmy z zapartym tchem, i to zarówno mężczyzn, jak i kobiety (tutaj niestety niektóre kobiety wyglądały jak mężczyźni, a udami mogłyby zgnieść niejednego kochanka). Ale emocje były, a trasa zjazdowa nielicha ;)

Curling, narty i saneczki

2010-02-18T10:45:00.001+01:00

Tak na szybko, bo się źle czuję i katar zalewa mi oczy i nos - dzisiaj tylko logosy Googla związane z olimpiadą.
A ja trzymam kciuki za polskich sportowców i gratuluję srebra pani Justynie.

Problemy pediatrii w Polsce

2010-02-15T20:53:00.007+01:00

Będąc młodą mamą jestem przerażona stanem polskiej służby zdrowia. Jakie mam szanse na dostanie się do pediatry, skoro na 20% naszego społeczeństwa (czyli na dzieci od momentu urodzenia do 18-stki) przypada zaledwie 7.353 pediatrów, z tego ponad 2 tysiące to lekarze powyżej 65. roku życia. Teraz się nie dziwię, że na wizytę do lekarza pediatry, nawet w prywatnej klinice muszę czekać ponad dwa tygodnie. Bo jak szacuje Polskie Towarzystwo Pediatryczne, w Polsce brakuje ponad 4 tysiące lekarzy pediatrów – specjalistów zajmujących się zdrowiem dzieci. Skutek jest oczywiście jeden – 90% polskich dzieci ma dolegliwości zdrowotne, a umieralności dzieci i młodzieży w Polsce jest o 40% większa niż w krajach „starej” Unii. A do tego wszystkiego w 2009 roku urodziło się 440 tysięcy dzieci – jest to rekordowa liczba z ostatnich lat baby boomu. No i co my teraz młodzi rodzice mamy zrobić? Czy jedynym rozwiązaniem dla nas są specjalistyczne przychodnie… prywatne? A kto by nie chciał iść do lekarza do takiej kliniki:

Wydaje się być to świat zaprojektowany na potrzeby dziecka. Na pewno kolorowe paski na ścianach, mebelki dobrane wielkością do wzrostu dziecka oraz duże kropki pomogą małemu pacjentowi pokonać strach pójścia do lekarza. Dodadzą otuchy, rozweselą, i sprawią, że chociaż trochę będzie jak w domu. Ale skoro kierownik medyczny przychodni dr n. med. Małgorzata Gołkowska za cel pediatrii XXI wieku stawia sobie możliwość szybkiej i kompleksowej diagnostyki w warunkach przyjaznych dziecku i rodzicom, co pozwala uniknąć narażenia dziecka na stres, to nie ma się co dziwić, że klinika tak wygląda. Spytacie, gdzie jest taka przychodnia? W Warszawie na Ursynowie, jej pełna nazwa to Baby Clinic - Centrum Medyczne Twoje Dziecko. Co więcej, już wkrótce w klinice ruszą bezpłatne porady dietetyczne dla rodziców, których patronem będzie Humana – dostawca produktów żywieniowych dla małych dzieci i niemowląt. Jeszcze jako ciekawostkę dodam, że to właśnie mleko i kaszka Humana zostały wybrane w konkursie Ulubione Produkty 2009 organizowanym przez miesięcznik Twój Maluszek.

Biegi narciarskie

2010-02-15T10:33:00.004+01:00

Dzisiaj swoją szansę na medal ma Justyna Kowalczyk - wieczorem naszego czasu bieg na 10 km i na chwilę oderwę się od Zaginionego symbolu i będę kibicować. Niestety wczoraj nie udało się Tomaszowi Sikorze. A logo Google zdecydowanie nawiązuje do biegów narciarskich. A jutro może znowu Adam poleci po medal. Było by pięknie, jakby poleciał po złoto. I jeszcze ciekawostka - po pierwszym dniu igrzysk Polska była na 6. miejscu w klasyfikacji medalowej :)

Fala przed koncertem Depeche Mode

2010-02-14T13:30:00.005+01:00

No właśnie, siedząc na trybunach i oczekując na koncert fani świetnie się bawili.

My też tam gdzieś falowaliśmy ;)

I jeszcze kolejny kawałek z koncertu - Never Let Me Down Again. Niesamowite, jak na znak Dave'a Gahan'a kilkanaście tysięcy ludzi machało rękami. Jeszcze dzisiaj jak oglądam ten filmik to przechodzą mi ciarki. Po prostu było bardzo energetycznie. Już się nie mogę doczekać kolejnego koncertu.

Zaginiony symbol

2010-02-14T13:12:00.009+01:00

To pierwszy raz się zdarza, że czytam książkę i na bieżąco sprawdzam w sieci różne informacje, aby lepiej zrozumieć fabułę. Co to za książka? Ano kolejny światowy bestseller Dana Browna - Zaginiony Symbol. Jestem tak gdzieś w połowie i bardzo chciałam zobaczyć grafikę Albrechta Dürera pt. Melancholia I. Bo to właśnie na tej rycinie jest klucz do rozwiązania szyfru. A grafika wygląda tak.

Co więcej, już sprawdziłam co oznacza po polsku Jeova Sanctus Unus. Oczywiście wszystko jest wyjaśnione w książce, na kolejnych stronach, ale po co czekać, skoro można znać odpowiedź już teraz ;)
Oj, co człowiek teraz by zrobił bez internetu? Dobrze, że są takie wciągające i trzymające w napięciu powieści beletrystyczne. Przynajmniej na chwilę można się oderwać od wirtualnej rzeczywistości i przenieść do rzeczywistości wymyślonej przez Dana Browna. A książka Zaginiony Symbol wciągnęła mnie okrutnie, nie zaznam spokoju, dopóki jej nie skończę. Jeszcze zostało mi jakieś 350. stron.

Wracając do rzeczywistości - dzisiaj drugi dzień igrzysk. Wczoraj trzymałam kciuki za Adama Małysza, który poleciał po srebro. A Google ma logo nawiązujące do jazdy figurowej na lodzie.

Tragicznie rozpoczęte igrzyska

2010-02-13T13:01:00.004+01:00

Miałam coś napisać o ceremonii otwarcia i w poszukiwaniu informacji w sieci znalazłam informację o tragicznym wypadku na torze saneczkarskim. I to tuż przed otwarciem igrzysk…
21-letni gruziński saneczkarz Nodar Kumaritashvili npodczas treningu a ostatnim zakręcie toru, przy prędkości 140 km/godz. wypadł z sanek. Wpadł na barierki i uderzył w stalowy filar stanowiący część konstrukcji zaplecza toru. Pomimo bardzo szybkiej akcji ratunkowej – ekipa sanitarna była przy nim już dosłownie po kilku sekundach, nie udało się uratować młodego sportowca. Straszne.

Google ma dzisiaj logo ze skoczkami. Ciekawe czy będzie logo z saneczkarzami i z kirem...

XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2010

2010-02-12T19:24:00.008+01:00

To właśnie dzisiaj rozpoczynają się XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Kanadzie i trwać będą do 18 lutego. Google oczywiście nie przegapiło tego faktu i dzisiaj limitowana edycja logo.

Rozpoczynające się dzisiaj igrzyska w Kanadzie, to już trzecia taka impreza organizowana w tym kraju. W 1976 roku odbyły się igrzyska letnie w Montrealu, a w 1988 - igrzyska zimowe w Calgary.

Na oficjalnej stronie igrzysk można znaleźć dużo ciekawych informacji, a także tematyczne tapety na pulpit czy gry. No właśnie - przy okazji igrzysk powstała gra. Zapraszam do obejrzenia trailera.

Koncert, koncert i... po koncercie

2010-02-12T19:23:00.003+01:00

Tak na szybko, bo strasznie zmęczona jestem - z oczywistych powodów spałam tylko 4 godziny. Ale warto było!

No i akcja balonowa udana - tam gdzieś latały też moje baloniki.

Na razie tyle, żebyście poczuli klimat, a jak się wyśpię, to będzie więcej.

Przygotuj się na koncert Depeche Mode!

2010-02-08T19:56:00.005+01:00

Bądź oddanym fanem i przygotuj się na koncert swojego ulubionego zespołu! To także od Ciebie zależy przebieg koncertu i stworzenie wspaniałego, elektryzującego widowiska i atmosfery jedności z tysiącem innych fanów i przede wszystkim z członkami zespołu Depeche Mode. Przecież nie na co dzień możemy iść na taki koncert. A jak się przygotować? Wszystkie niezbędne informacje znajdziesz tutaj – na stronie właśnie dla uczestników koncertów DM w hali w Łodzi.

Na Golden Line trwa zażarta dyskusja – dać się ponieść atmosferze i zastosować do zaleceń fanów, czy raczej sceptycznie po prostu iść na koncert. Ja się przyznaję – dam się zaangażować i przynajmniej przypomnę sobie tekst Enjoy the silence (refren już znam, nauczę się zwrotek ;) Bo przecież nie mam nic piękniejszego na koncercie, jak pełna hala śpiewających ludzi. I to wzruszenie u członków zespołu i ich podziękowanie. A u widzów - gęsia skórka i ciarki po kręgosłupie. Przecież jak my im damy pozytywną energię, to ta energia do nas wróci! Moim założeniem koncertowym jest świetna zabawa, zdarte gardło, szczypiące od klaskania ręce. I nawet zabiorę Maksowi kilka kolorowych balonów, a co tam. Jak zabawa, to zabawa! I niech sceptycy i maruderzy zostaną w domu, aby nam nie psuć zabawy.

Zima mroźna, zima zła

2010-02-07T21:59:00.011+01:00

Ech, dość już mamy tej zimy. Generalnie człowiek przyzwyczaił się do zimowych temperatur w okolicach +5, a tutaj mróz trzyma już chyba ponad miesiąc, śniegiem przysypało, że do domu dostać się nie można. Nie wierzycie? Spójrzcie na fotki od nas z Banina.

Przyjechałam w piątek przed 2-ma tygodniami i sąsiad Darek mi mówi, że odśnieżył mi drogę do furtki. Ja mu na to, „Darek, bez przesady, dałabym radę.”. A on się tylko na mnie dziwnie popatrzył i dodał, że drudzy sąsiedzi przez ścianę, którzy mają klucz do furtki u nas, odśnieżyli nam od furtki do drzwi. No to jeszcze nie wiedząc, co się dzieje w Baninie, lekko się zdziwiłam i tylko wzruszyłam ramionami.

No a nie było nas w domu trzy tygodnie, kiedy były naprawdę obfite opady śniegu. Efekt tych opadów w sobotni ranek nas nieźle zdziwił – śniegu mieliśmy na podjeździe aż do wysokości ogrodzenia.
A w sobotę piękne słońce, leciutki mrozek i… akcja sąsiedzka – wszyscy odśnieżają przed domami. Jak się okazało, akurat na tą sobotę jeszcze inny sąsiad zamówił koparkę, która wywoziła sprzed domów nagromadzony śnieg.
Tylko od nas z podjazdu wyjechało lekko licząc 15 ton śniegu (15 łych kopary, każda po około tonę). Tak więc nasze weekendowe założenie, że odpoczywamy i nawet nie idziemy na żaden fitness ani basen legło w gruzach, gdy Cezary całe przed i popołudnie machał łopatą do odśnieżania. Ale jaki efekt! Można było nawet bramę otworzyć i wjechać samochodem na podjazd! Niestety chyba już nie ma się z czego cieszyć, bo tata mówił, że znowu w Baninie zawieje i zamiecie i dojechać nie można…

A w Holandii – jak donosi nasza korespondentka Asia – można nawet bałwana ulepić.

Na drzewach szron, a dziadek mróz daje z rana przepiękne popisy plastyczne na kaflach w ogródku.

Ale to już chyba ostatnie podrygi zimy, bo krokusy i przebiśniegi już spod śniegu wyglądają, a na drzewach nieśmiałe pąki kwiatów.

Muzycznie, cały czas muzycznie

2010-02-07T12:22:00.008+01:00

Muzyka dominuje w moich ostatnich wpisach, i tak samo będzie dzisiaj. Wczoraj pospaliśmy się z Maksem – od 12 aż do 16:30. Niesamowite! No i po południu dziecko szalało pełne energii, więc postanowiliśmy pojechać do Media Mark – tam Maks może pobiegać między półkami pełnych płyt, poprzekładać sobie DVD z półki na półkę. Po prostu jest zachwycony, no i traci przy tym dużo energii. A przy okazji dla nas, wycieczka do Media Mark zakończyła się zakupem nowych płyt: 2 filmy, 3 DVD muzyczne i jedno CD. Nasze nowe DVD muzyczne to:

Company Segundo super wydanie 100th birthday celebration. 3 płyty CD z muzyką plus DVD z wideoklipami i koncertem. Szkoda tylko, że DVD nie chce się odtwarzać na naszym sprzęcie i musimy jechać reklamować :(

Koncert Georga Michaela z Londynu – co tu dużo mówić, po prostu super! Już obejrzałam. I bardzo żałuję, że w dzień koncertu Georga w Warszawie akurat się pochorowałam i nie mogłam pójść. A co do koncertu w Londynie, to trzeba przyznać, że współczesny koncert bez dobrego VJ (Video Jockey’a, który tworzy wizualizacje na żywo podczas koncertu) to nie jest show.

DVD z koncertu Schillera Tagtarum – zaczęliśmy oglądać, ale Maks nam nie dał na spokojnie wczuć się w muzykę, więc odłożyliśmy temat na spokojny wieczór.

A CD – ATB The DJ 5 in the mix. Wypas – 3 płyty z energetyczną muzyką. Ja wam podrzucam kompilację – składankę z tego albumu, a sama będę przesłuchiwać systematycznie.

A jeszcze wracając do koncertu, to już za 3 dni będziemy się bawić razem z Depeche Mode! Wielkie odliczanie trwa!

Bob Marley miałby dzisiaj 65 lat

2010-02-06T23:15:00.003+01:00

I chociaż nie ma dzisiaj logo Google poświęconego Bobowi Marley’owi to ja dzisiaj o nim piszę. Dzisiejszy dzień to rocznica jego urodzin, i gdyby Bob żył, to skończyłby dziś 65 lat. Bob Marley zapisał się w historii nie tylko swojej wyspy – Jamajki, ale także w historii muzyki.

To właśnie on, muzyk, kompozytor, autor tekstów rozpropagował muzyczny styl reggae. I pewnie zrobiłby więcej dla tej muzyki i dla swojego narodu, ale niestety choroba nowotworowa zaatakowała go w momencie tuż przed wielką sławą. Zmarł w 1981 roku zostawiwszy w sumie 16 albumów studyjnych, 4 albumy koncertowe, 10 albumów ze składankami.

Ja osobiście muszę przyznać, że muzyka Boba najlepiej brzmi na Jamajce właśnie. Gdzieś na białej plaży, nad turkusowym morzem, w cieniu palm, w snujących się strużkach dymu ganji, skądś sączy się ta leniwa muzyka, bez pośpiechu, no problem man, ja Man.

A koncert tuż tuż

2010-02-03T22:25:00.003+01:00

My od kilku już dni żyjemy koncertem Depeche Mode, który to już za tydzień! Oczekiwany od tylu lat, zaplanowany, przełożony i – jak wskazują wszystkie znaki na niebie i ziemi - wreszcie się odbędzie! W najbliższą środę w Łodzi spotka się rzesza fanów tej ponadczasowej grupy, jaką jest Depeche Mode. I znowu wszyscy zaśpiewamy Enjoy the silence, chociaż jak sami przyznacie, nie jest to najlepszy tytuł na koncertowy utworek ;) Ale na pewno będzie, bo to już klasyka. A najpiękniejsze jest to, że publiczność śpiewa – razem z Davem czy „solo”. Już mam gęsią skórkę na samą myśl, że za tydzień o tej porze doznam muzycznych wrażeń i będę uczestniczyć w show na skalę światową. Pozdrawiam wszystkich fanów i do zobaczenia na koncercie! A dla tych co nie będą – wyżej wspomniany utworek z koncertu w Niemczech w 2006 roku.

Google dla Rockwella

2010-02-03T22:15:00.005+01:00

116 lat – cóż za okrągła rocznica ;) Okrągła dla Googla, które dzisiaj zaszalało ze swoim logo i poświęciło je Normanowi Rockwellowi w 116-tą rocznicę jego urodzin.

Dobra, nie będę udawać, że wiem kto to jest – nie wiem. I nawet w wikipedii nie ma za dużo na temat tego amerykańskiego malarza i ilustratora, znanego z okładek do The Saturday Evening Post. Szybkie korepetycje z twórczości Rockwella? Zapraszam do obejrzenia filmu!

Homing, czyli czas na dom!

2010-02-02T21:36:00.002+01:00

Teraz już nie jest modny clubbing, tylko wręcz przeciwnie – homing! Jak sama nazwa wskazuje rzecz jest związana z domem – od angielskiego słowa home. Ale spytacie – o co chodzi?

Homing to ostatni trend spędzania wolnego czasu w gronie przyjaciół w… domowym zaciszu, a najlepiej w domowej kuchni. Ten trend ma szczególne znaczenie dla kobiet, które z natury rzeczy pełnią rolę strażniczki domowego ogniska. Jednak ta rola dzisiaj trochę już zmieniła swoje znaczenie – współczesna kobieta łączy obowiązki zawodowe z życiem prywatnym, a przy tym w gronie znajomych błyszczy w kuchni. Oczywiście kuchnia nie może być byle jaka – najlepiej aby była jakaś designerska albo stylowa. W każdym razie musi być w niej miejsce na ugoszczenie znajomych, wspólne gotowanie, posiedzenie, pogadanie, pogranie na przykład w grę planszową czy co tam nam jeszcze przyjdzie do głowy. Ja osobiście homing polecam i uprawiam, tym bardziej, że wieczorem nie mam mowy o wyjściu na miasto – Maks śpi za ścianą, a i budżet kiedyś przeznaczany na stołowanie się na mieście, dzisiaj jest już zagospodarowany inaczej. I jeszcze słówko o jedzeniu na mieście – takie moja spostrzeżenie, że odkąd regularnie sobie gotujemy w domu, to potrawy w knajpach czy restauracjach już nam tak bardzo nie smakują. A w naszym menu na co dzień goszczą takie ciekawe i smaczne potrawy, jak mięso mielone ze szpinakiem i imbirem, fussili po prowansalsku czy żeberka w sosie piwno-musztardowym. I na to wszystko znajduję czas po pracy – od momentu dotarcia do domu ok. 16-tej do momentu kąpania Maksa ok. 18-tej. Jak widać, kobieta pracująca żadnej pracy się nie boi i wszystkiemu podoła! I tym optymistycznym akcentem – do następnego razu.

Biegunka u dziecka

2010-01-23T22:35:00.004+01:00

Czy wiecie, że w Polsce rocznie do szpitali trafia ok. 6.500 tysiąca dzieci z powodu biegunki. Zastraszające, tym bardziej, że ponad 95% dzieci w wieku do 5 roku życia ma biegunkę wirusową. I właśnie z taką rewolucją u Maksa walczymy już tydzień. Ale całe szczęście jest już zdecydowanie lepiej. I tutaj moje kolejne doświadczenie, którym chcę się podzielić z młodymi mami – co trzeba mieć w apteczce w przypadku biegunki u dziecka? Najlepiej elektrolity do nawadniania dziecka podczas tej nieprzyjemnej choroby. Elektrolity nie smakują najlepiej – polecam te o smaku bananowym Humana – są ponoć najsmaczniejsze z dostępnych na rynku (tak zapewniała mnie pani w aptece). Ja je rozpuściłam w wodzie i na początku podawałam Maksowi do picia przez słomkę, a że słomka to coś nowego dla Maksa, więc chętnie próbował. Potem wlewałam napój do niekapka, dodawałam trochę granulowanej herbaty z maliny i mały wypijał całość bez problemu. Całe szczęście, bo w przypadku ostrej biegunki, a taką właśnie mamy za sobą, dziecko może się odwodnić i wtedy bez odwołania czeka je wizyta w szpitalu, zapewne na kroplówkę.

No i jeszcze pozostaje pytanie, co dawać dziecku do jedzenia w czasie biegunki? Nasz mały jadł wszystko, ale wszystko wydalał. Więc postanowiliśmy przetrzymać go jeden dzień tylko na kaszce. I tutaj w sieci znalazłam podzielone opinie na ten temat – jedni zalecają utrzymanie dotychczasowego jadłospisu, inni – dania lekkostrawne czy wręcz kleiki. Można na przykład podawać specjalne pokarmy z prebiotykami, które normalizują stolec, usuwają toksyny z organizmu, pomagają odbudować florę bakteryjną. Też chciałam Maksowi przygotować taką prebiotykową odżywkę Humany HN, ale jak mi powiedziała w aptece farmaceutka – niestety dla Maksa odżywka ta zawiera mleko krowie, no i ze względu na alergię pokarmową nie mogłam podać tej odżywki synkowi.

Teraz w naszej apteczce na stałe zagoszczą elektrolity. A przydadzą się na pewno – jak nie w domu to w podróży, bo ponoć dzieci silniej reagują na zmianę menu. Tak więc lepiej być przygotowanym i mieć ze sobą pod ręką produkt wspomagający terapię biegunek. To tyle mądrych zdań na dzisiaj, bo za chwilę się przekwalifikuję z branży budowlanej na farmaceutyczną ;)

P.S. A dlaczego ta biegunka dorwała Maksa – nie wiemy. Może rosną mu kolejne zęby? A może to jakaś infekcja wirusowa? Ważne, że mały w ogóle nie wyglądał na chorego, a energia go wręcz rozpierała.

Dziadkowe logo

2010-01-22T23:34:00.003+01:00

Tak szybciutko tylko dzisiaj - dziadkowe logo Google oczywiście dla babci i dziadka.

I will be here – jak ten gość się rusza!

2009-12-11T22:21:00.004+01:00

Jeżeli jeszcze nie widzieliście tego teledysku, to koniecznie go zobaczcie! Z nowej płyty Tiesto Kaleidoscope utwór pt. I Will Be Here nagrany razem ze Sneaky Sound System. Niestety odsłuch na komputerze nie oddaje wszystkich dźwięków oraz piękna tego utworu i jego pozytywnej energii. Ale można nastroić się ruchowo.

A my oczywiście najnowszą płytę już mamy i słuchamy. A przy każdym przesłuchaniu podoba nam się coraz bardziej. Już nawet sprawdzałam na oficjalnej stronie Tiesto.com czy także w Polsce planowany jest koncert w ramach trasy Kaleidoscope. Póki co kalendarz kończy się na 27 maja i nie ma jeszcze „naszej” części Europy. Miejmy nadzieję, że już w 2010 roku pobawimy się na mega koncercie w wykonaniu naszego ulubionego DJ’a.

A wracając do teledysku I Will Be Here – obejrzeliście już, i jak Wam się podoba zakończenie?

Kobiecy prezent

2009-11-28T23:05:00.002+01:00

Nie ma to, jak zaszaleć i kupić sobie coś ekstra. A okazja taka jak dziś zdarza się raz w roku :) A wszystko przez niemiecką gazetę freundin, którą przeczytałam w czwartek w samolocie do Kolonii. To właśnie w tym magazynie dla kobiet dodana była mała książeczka z najnowszymi kolekcjami bielizny Triumph. No i dzisiaj moja szuflada na bieliznę wzbogaciła się o kilka nowych koronek. Przyznać muszę, że zawsze lubiłam bieliznę od tego niemieckiego producenta, ale ostatnio wprowadzili powiew świeżości w swoich kolekcjach – wreszcie są kolory, elegancja, erotyzm i wygoda. Wcześniej była klasyka i po coś ekstra zaglądałam do Calzedonii. A od dzisiaj mam kartę stałego klienta w Triumphie. I zamierzam z niej robić użytek jak najczęściej.

Użyj wyobraźni na drodze

2009-11-28T22:46:00.001+01:00

Mocne, naprawdę mocne. Wreszcie kampania społeczna, po obejrzeniu której miałam ciarki na plecach i gęsią skórkę. Po prostu zaniemówiliśmy z Cezarym po obejrzenie tego spotu w bloku reklamowym. Wiele razy pisałam już o moim zdaniem nieudolnych kampaniach, akcjach, spotach czy bilboardach, które w swoim założeniu miały zachęcić kierowców i pieszych do myślenia na drodze. Ale ten najnowszy spot jest naprawdę mocny i pokazujący, czym się kończy brak wyobraźni. W telewizji widziałam wersję skróconą, tutaj znajdziecie pełną odsłonę . Warto dodać, że kampania zrealizowana jest przy współpracy z Policją, pewnie dlatego w swoim założeniu pokazuje najczęstsze przyczyny wypadków drogowych i najbardziej niebezpieczne zachowania na drogach. Czy ten spot przemawia do Waszej wyobraźni? Do mojej – w 100%. Oby tylko jak najczęściej puszczali to w telewizji.

Po koncercie A-ha

2009-11-25T22:13:00.006+01:00

No właśnie, obiecałam relację, a ostatnio ciągle nie mam czasu…
Oczywiście na koncercie byliśmy. I od razu w pierwszych słowach – było cudnie. Koncert spełnił moje oczekiwania: nie zawiodłam się ani na zespole, ani na repertuarze, ani na klimacie panującym w hali, ani na publiczności, ani na swojej znajomości tekstów piosenek ;)

Na początku jako suport występował zespół Afromental. No cóż, nie jest to mój gust muzyczny, a desperacja młodych wokalistów po prostu żenowała (teksty w stylu: zaprosili nas tu, więc chyba nie jesteśmy tacy kiepscy.. A ile osób ma naszą nową płytę? O widzę kilka rąk…). Podczas tego występu mieliśmy jednak inne rozrywki – ano mając bilety w sektorze F usiedliśmy sobie w strefie VIP na mięciutkich krzesełkach. Na początku przysiedliśmy tak na chwilę, aby zjeść kanapki (kupione na miejscu, a nie przywiezione z domu, z jajkiem najlepiej) i popatrzeć, co robią ludzie. Ot, taka loża szyderców. No i z upływem czasu hala zapełniała się fanami, niekoniecznie Afromental, a my patrzyliśmy tylko, czy przyjdą właściciele krzeseł w strefie VIP. I tak upłynął nam czas suportu. Ani się obejrzeliśmy, a tu już zgasły światła i na scenie pojawił się długo oczekiwany zespół A-ha, przywitany gromem oklasków i pisków. Zaczęli starym kawałkiem The sun always shine on TV.

Potem miksowali utworki: trochę z nowej płyty – trochę kultowych starszych utworów. Bisowali dwa razy – bo pewnie tyle mieli w kontrakcie, a na końcu perkusista wyrzucił pałeczki w publiczność i już wiedzieliśmy, że więcej bisów nie będzie :( A szkoda, bo zabrakło mi Crying In the rain i Celice…

Wizualizacje na ekranach były wpasowane do utworków - góry, kaniony, morze, woda, no i nawet jakiś stwór się trafił...

Jeszcze na koniec dodam, że po trzecim czy czwartym kawałku opuściliśmy nasze miejsca VIP i poszliśmy pobawić się i potańczyć na płycie z falującym tłumem. Było cudnie! Można powiedzieć, że wróciłam do domu uduchowiona przepięknym głosem Morten'a Harket'a...

Dzień Pluszowego Misia

2009-11-25T21:50:00.003+01:00

Dzisiaj jest Międzynarodowy Dzień Pluszowego Misia. Jak widać, nawet pluszak może mieć swoją kartkę w kalendarzu. A z pluszowym misiem to nie są przelewki, bo ten przytulas ma już ponad 100 lat. Wszystko zaczęło się w 1902 roku, kiedy to na rynek amerykański trafiła pierwsza taka włochata maskotka. Nie wiem, czy wiecie, że historia ta związana jest z amerykańskim prezydentem Theodorem Roosveltem, który był zapalonym myśliwym, ale humanitarnie nie dopuścił do zastrzelenia małego niedźwiadka. I tak to wykorzystano zdrobnienie od imienia Theodor – Teddy do nazwania pluszaków. Dzisiaj Teddy Bear na całym świecie kojarzy się z pluszowym miśkiem.

Nasz Maks ma już trzy misie. Jeden Misiek taki wielki, siedzi u nas na kanapie, a jak nas nie ma to imprezuje. Drugi Misio jest do spania – taka Przytulanka, żeby samemu nie być w łóżeczku. Trzeci to żółty Puchatek, ale jakoś Maks nie jest do niego przywiązany.

A Wy, pamiętacie swojego misia z dzieciństwa? Może nawet go jeszcze gdzieś macie?

Off road gdzieś na Kaszubach

2009-11-21T13:23:00.020+01:00

Jeszcze nie pisałam, ale mamy z Cezarym nowy (znaczy się używany, ale dla nas nowy) samochód… terenowy. Mitsubishi Pajero. Wielkie auto na siedem osób. I co najfajniejsze można nim pojechać w teren i na wycieczkę po bezdrożach. I właśnie taką wycieczkę zorganizowaliśmy na Kaszubach, gdzieś w okolicach Tuchomka, o ile dobrze pamiętam nazwę. W sumie w trzy auta przedzieraliśmy się przez kaszubskie lasy, błota, łąki, pagórki i strumienie. Dosłownie. To był pierwszy test terenowy dla naszego nowego auta. Wszystkim się podobało. Ja uwieczniałam nasze wyczyny i kilka fotek poniżej.

Jak sama nazwa wskazuje off road to podróż poza drogą. A przy tym świetna zabawa! Jak widać, wykonaliśmy trochę pracy za leśnika oczyszczając drogę ze zwalonych drzew. Jak to dobrze mieć piłę w bagażniku! A dziewczyny – Eva i Gosia piłowały ręcznie…

I proszę, jak pięknie przepiłowały tą gałąź! Droga oczyszczona - teraz mogliśmy ruszyć w dalszą podróż.

Nie ma to, jak się dobrze utytłać w błocie. Samochód od razy lepiej się prezentuje! Ile razy panowie pokonywali ten błotnisty jar to nie będę pisać. Ważne, że efekt utytłanego samochodu został osiągnięty. I od razy lepiej nam się jechało dalej.

No ale z takim brudnym autem to nie bardzo można pokazać się w mieście, tym bardziej w święto 11 listopada, więc postanowiliśmy opłukać nasze maszyny. W naturalnej myjni. W strumieniu.

Oczywiście na koniec wylądowaliśmy na plaży nad morzem z grzanym winem w dłoni, co uwiecznił prowadzący-niepijący Cezary. Strasznie wiało!

Najbliższy planowany Off Road to będzie chionkobranie w grudniu. Wtedy pojedziemy do lasu z własną siekierą, oj będzie się działo. A Cezarego szwagier z Holandii już nie może się doczekać i ostrzy siekierę! John – pozdrowienia dla Ciebie! Pamiętaj, aby wziąć odpowiednie buty do lasu!

Spacer nad morzem

2009-11-15T23:05:00.003+01:00

I jeszcze trochę widoczków znad morza, jakie udało mi się uchwycić podczas jedynego dnia ze słoneczną pogodą. Wtedy to tradycyjnie wybraliśmy się na sopockie gofry i spacer po molo. Taka jesienna, słoneczna i mroźna aura - pomimo słońca temperatura była w okolicach 5 stopni, ale na całe szczęście wiał ciepły wiatr. A nad morzem - spacerowicze, mewy i łabędzie. I taka spokojna woda.
I Maks w swojej kolejnej czapce ;)
Ja bardzo lubię jesień nad morzem. Zimę, wiosnę i lato - też!

Naklejki w pokoju dziecka

2009-11-15T22:25:00.006+01:00

W czwartek wieczorem ozdobiliśmy pokój Maksa naklejkami. Oczywiście tematyka morska, jakże by mogło być inaczej. Tak więc są i rybki, i łódź podwodna, morskie rośliny, bąbelki, muszle, a nawet syreny. W pokoju dziecka musi być kolorowo! A wszystko po to, by rozwijać wyobraźnię dziecka.

Co prawda Maks jeszcze w swoim pokoju nie rezyduje, póki co ma tu bawialnię, ale to się zmieni i już wkrótce wyjedzie z naszej sypialni do podwodnego świata jego łóżeczko. Maksowi bardzo się podobają nowe naklejki, szczególnie bąbelki. Codziennie podchodzi do nich i pokazuje je palcem. Zresztą Maks naklejał z nami swoje dekoracje. A potem dzielnie sprzątał papierki z podłogi i wrzucał je do kartonu. Teraz jeszcze musimy tylko upolować jakieś fajne klosze do lamp wiszących, kupić stolik i krzesełko oraz łóżeczko, które rośnie razem z dzieckiem. I pokoik będzie gotowy!

A w Warszawie Maks też ma ozdoby na ścianach – małe zoo nad swoim łóżeczkiem.

Pozostając jeszcze w temacie mojego synka i artykułów dla dzieci, wrzucam zdjęcia nowej pościeli małego. Prawda, że słodko wygląda? I Maks i kołderka :)

Na polskich drogach 2

2009-11-15T21:56:00.016+01:00

Dzisiaj, w światowym Dniu Ofiar Wypadków Drogowych wrzucam na mojego bloga kilka zdjęć z ostatnich podróży po polskich drogach. Tym razem okolice Gdańska. W zeszły poniedziałek miałam okazję po raz pierwszy pojechać na Mierzeję Wiślaną. A wszystko za sprawą Arka, który właśnie w Krynicy Morskiej zorganizował spotkanie regionu. A droga tam to była czysta przyjemność. Po pierwsze – pusta, co widać na poniższym zdjęciu.

Po drugie – bardzo odstresowująca, szczególnie w pasie krajobrazowego parku narodowego. I przepiękne kolory liści na drzewach. Niestety jeszcze wtedy nie opanowałam w pełni wszystkich funkcji mojego nowego aparatu… telefonicznego, w którym mam aparat fotograficzny. Tak więc zdjęcia z czerwonego lasu nie wyszły.

Ale to nic, bo po drodze, na przymusowym postoju w związku z robotami drogowymi w Stegnie, zrobiłam zdjęcie starego kościoła wymurowanego w technologii muru pruskiego.

Dalej, w drodze do Krynicy zatrzymałam się już z własnej woli przy niewielkiej zatoczce, gdzie na łące suszyły się sieci rybackie. Ale tam wiało!

A sama Krynica – poza sezonem to wymarła wioska, żadnej osoby na ulicy, nawet żaden pies nie biegał… Czułam się zupełnie jak w jakiejś książce Stephena Kinga…

I w drodze do Krynicy przejeżdżałam przez Sztutowo. Wspominam o tym dlatego, że właśnie skończyłam czytać książkę pt. Żelazna orchidea, pod której ogromnym wrażeniem byłam i jestem. I w tej lekturze jest właśnie informacja o obozie zagłady w Sztutowie. Ciekawe, że akurat w tym samym czasie zbiegła się moja lektura z wyjazdem do Krynicy. Ale w życiu nic się nie dzieje przypadkowo. A o żelaznej orchidei przeczytacie już wkrótce.

Kolejne zdjęcia są z krajowej siódemki oraz z drogi z Pruszcza Gdańskiego na Cedry Wielkie. To jesienna aura, w swojej dżdżystej, wilgotnej, mglistej odsłonie. Gołe już drzewa stojące przy drodze nie nastrajają optymistycznie. Jednak dla mnie są piękne, takie mroczne i dostojne. Ich czerń zdecydowanie odcina się na szarym niebie.

A swoją drogą, ciągle mnie zastanawia, co ludzie mają w głowach, że w mgle, pod górkę na zakręcie, na drodze bez pobocza, przekraczając linię ciągłą decydują się na manewr wyprzedzania i jeszcze ci mrygają światłami, abyś zjechał. Tylko gdzie? I właśnie przez takich idiotów ginie rocznie na polskich drogach pięć tysięcy osób, a rannych i poszkodowanych w wypadkach jest 50.000...

Kolejne Google-Doodles

2009-11-15T21:53:00.004+01:00

Przez ostatni tydzień miałam zdecydowanie utrudniony dostęp do sieci, ale udało mi się zapisać doodles, które ukazały się w tym czasie. Wrzucam je dzisiaj. Logosy poświęcone były Ulicy Sezamkowej - niesamowite, że aż tyle odsłon miała ta rocznica.
A ja sądziłam, że będzie coś ku pamięci upadku muru berlińskiego...
A tu Ulica Sezamkowa.

Kolejny temat dla Googla i inspiracja do logo to odkrycie wody na Księżycu.

So sind Frauen geboren!

2009-11-06T21:14:00.002+01:00

I kolejny materiał podesłany mi tym razem przez Asię. Zgadzam się, że ciekawa rozmowa podczs jazdy zawsze umili i skróci czas podróży. Szczególnie jeśli prowadzona jest na wysokim poziomie. Asia uważa, że z bohatera filmu wyrośnie polityk - gada długo i zawile, tak że właściwie nie wiadomo o co chodzi. A ja z koloru fotelika wnioskuję, że z tej dzidzi wyrośnie gadatliwa kobietka ;)

Grypa na wesoło

2009-11-06T21:05:00.001+01:00

Jak to jest z tą grypą? Szczepiliście się? Ja nie…
Pozwolę sobie na rysunkowy żart, który podesłał mi Darek.

W obliczu zagrożenia nie ma miejsca na przyjaźń!!!

Ulicy Sezamkowej ciąg dalszy

2009-11-06T15:31:00.004+01:00

Bert i Erni z Ulicy Sezamkowej są dzisiaj bohaterami logo Google.

Naprawdę, w grafikach Google siedzi dziecięca dusza. Ostatnio seria doodle była z okazji Olimpiady w Pekinie oraz Świąt Bożego Narodzenia.

Ciasteczkowy potwór

2009-11-05T07:43:00.004+01:00

A dzisiaj Google wrzuciło jeszcze jedno doodles poświęcone Ulicy Sezamkowej. Tym razem jest to Ciasteczkowy Potwór.

A Ciasteczkowego Potwora na betoniarce możecie zobaczyć tutaj.

Na polskich drogach

2009-11-04T20:28:00.008+01:00

Podróżując samochodem człowiek mija tyle ciekawych rzeczy. I przeważnie zawsze gdzieś się spieszy, nie ma czasu zatrzymać się i napawać czy to pięknym widokiem, czy nacieszyć chwilą. Ja znalazłam swój sposób na zapamiętanie tych momentów, często magicznych, jak przepiękny zachód słońca. Po prostu robię szybkie zdjęcie aparatem w telefonie komórkowym i w ten sposób uwieczniam moje wspomnienia. I kilka z nich chcę Wam dzisiaj pokazać.

Zachód słońca w drodze na Gdańsk, zaraz po wyjeździe z Łomianek, na dwupasmówce do Płońska. Kto by pomyślał, że na tej szalonej drodze, gdzie każdy wyrwał się z sieci świateł w najbogatszej polskiej wsi i spieszy na załamanie karku, może być tak urokliwie.

Mgła w drodze na Ostrołękę. Ech, zawsze jak jadę do Ostrołęki to albo wichura, albo śnieżyca, albo mleczna droga jak na zdjęciu. Totalnie nic nie widać, ale jak tajemniczo…

A po drodze mija się ciekawe obiekty – jak na przykład stojące na polu wiatraki gdzieś w okolicach Kórnika. Trafiłam tam przypadkiem, bo pomyliłam drogę wracając z Żabinka i nie udało mi się tak szybko dojechać do autostrady. Ale za to widziałam park w Rogalinie (z drogowskazem na dęby) i te oto drewniane zabytki.

No i na drodze można minąć zabytek - coś całkiem ciekawego, jak na przykład pięknie odremontowaną (chyba?) syrenkę. Fanką motoryzacji nie jestem, ale po zapierających dech w piersi autach na Kubie nauczyłam się wypatrywać na autostradzie takie cuda. I nawet udaje mi się zdążyć zrobić im foto!

Maks w kasku

2009-11-04T20:15:00.002+01:00

Obiecałam, że wkrótce kolejne odsłony Maksa w nakryciu głowy. Ale nie spodziewałam się dostać od męża MMSa z foto Maksa w… kasku przy śniadaniu. A jak widać nasze dziecko upodobało sobie swój niebieski kask rowerowy do chodzenia po domu. Sam sobie go bierze i zakłada na głowę i wtedy jest dopiero zabawa. Jak widać, dzień zaczyna od śniadania, w kasku oczywiście. I jest cały szczęśliwy! I tak niewiele potrzeba, aby dziecko było zadowolone!

Sponsorem programu jest literka…

2009-11-04T20:01:00.003+01:00

Ten właśnie tekst zapadł mi w pamięć z programu Ulica Sezamkowa. I jeszcze literki, w które układały się dzieci podczas gimnastyki. Z Ulicy sezamkowej dowiedziałam się także, jak się naprawia samochód po stłuczce i jak działa poczta. I wcale nie byłam już dzieckiem, jak to oglądałam, tylko całkiem dorosłą nastolatką. Premiera Ulicy Sezamkowej miała miejsce 10 listopada 1969 roku, czyli dokładnie 40-ci lat temu, na antenie National Education Television (NET). W pierwszej połowie lat 90-tych trafiła do programu drugiego TVP, a w drugiej – została zdjęta z ramówki i zastąpiona polską wersją. A szkoda, bo Wielki Ptak i Kermit byli nie do zastąpienia przez jakąś tam owieczkę Beatę i smoka Bazylego.

Fajnie, że Google pamięta o takich urodzinach. Jak widać, wszyscy są dziećmi i tęsknią do beztroskiego czasu :)

Maks w kaszkiecie

2009-10-26T21:45:00.005+01:00

Najmodniejsze męskie nakrycie głowy tej jesieni? Maks mówi, że kaszkiet. I to jaki twarzowy! Ale niestety nie kupiliśmy, bo nie było dobrago rozmiaru - wszystkie były za małe na główkę mojego synka. No i skończyło się na zwykłej - niezwykłej polarowej czapce. Jakiej? Już wkrótce kolejna odsłona Maksa w nakryciu głowy.

Taniec tysiąca rąk

2009-10-16T08:21:00.002+02:00

Najpierw obejrzyjcie. Niech ten taniec rozgrzeje Wasze serca w tą zimową jesień.

A teraz trochę informacji. Właśnie obejrzeliście Taniec tysiąca rąk wykonany przez Chinese Disabled People's Performing Art Troupe. Taniec ten po raz pierwszy został zaprezentowany na Paraolimpiadzie w 2004 roku, i od tej pory jest wciąż pokazywany na całym świecie. Co ciekawe – Paraolimpiada nie jest przypadkowa, ponieważ wykonujący taniec tancerze są… głusi. Pytacie, jak jest możliwe? Taniec wykonywany jest pod komendę znaków dawanych przez trenerów stojących w różnych miejscach poza sceną. 21 tancerzy ślepo, a właściwie głucho ufa trenerom. I proszę, jaki efekt! Koordynacja ruchu oraz poczucie rytmu tancerzy jest zaskakujące! Ciekawe swoją drogą, czy osoby słyszące wykonałyby ten układ lepiej?

Za taniec dziękuję Asi, chociaż wątpię, aby ten występ był lepszy niż planowany wkrótce koncert A-HA. A bilety na koncert już czekają na mnie na poczcie, bo przez ostatnią klęskę żywiołową, gdy nie było prądu, listonosz nie mógł się do nas dodzwonić do drzwi i zostawił awizo :(

2009-10-14T10:10:00.001+02:00

Kto nie pamięta Dnia Nauczyciela (we współczesnej wersji Dnia Edukacji Narodowej)? Tak naprawdę każdy dzień wolny od zajęć lekcyjnych był na wagę złota. Więc tym bardziej radośnie świętowało się 14 października. A dzisiaj, jak już się pracuje, z sentymentem można wspomnieć to szkolne święto. Teraz przyjdzie mi czekać, aż Maks pójdzie do szkoły. I wtedy znowu będę dawać składkę na kwiaty i pomagać mu rysować laurki :)

Skąd się wziął Dzień Edukacji Narodowej. Jest to polskie święto branżowe oświaty i szkolnictwa wyższego obchodzone w rocznicę powstania Komisji Edukacji Narodowej (KEN), utworzonej z inicjatywy króla Stanisława Augusta Poniatowskiego na mocy uchwały Sejmu Rozbiorowego z dnia 14 października 1773 roku. Uff! Tak więc miło, że w polską rocznicę obchodów powstania Komisji Edukacji Narodowej Google dedykowało swoje logo.

Praca czy macierzyństwo? Oto jest pytanie!

2009-10-12T20:32:00.004+02:00

No właśnie, oto jest pytanie. Dla aktywnej zawodowo i prywatnie kobiety, takiej jak ja, pogodzenie tych dwóch ról na początku macierzyństwa może być naprawdę trudne. Rozdarcie – tak mogę określić ten czas. Bo z jednej strony chciałoby się być cały czas przy dziecku, zajmować się nim, patrzeć, jak się rozwija, jak poznaje świat. Z drugiej strony – jakaś część duszy rwie się już do innych zajęć, do tych zawodowych i do tych prywatnych. A tu ciągle brak czasu :(

Tak więc w pełni zgadzam się z treścią artykułu, który ostatnio znalazłam w sieci. Dla wielu kobiet praca zawodowa stwarza możliwość realizacji własnych ambicji i pełniejszego uczestnictwa w życiu społecznym. Aktywna postawa matki, która przy tym nie zaniedbuje swojego macierzyństwa może stać się idealnym wzorcem dla dziecka. I w to właśnie wierzę. Wierzę, że Maks lepiej będzie się rozwijał przy zrealizowanej mamie, która nie zrzędzi, tylko ma ambicje i potrafi je realizować.

A tak przy okazji, czy wiedzieliście, że Agnieszka Cegielska jest twarzą Humany?